7 Φεβρουαρίου 7:00 μμ
Books Plus/art & Coffee / Art & Coffee
Παρουσίαση βιβλίου: «Σλαβόφωνοι και Πρόσφυγες»

Το Live Streaming (& το βίντεο) παρέχονται με την υποστήριξη του Bookia (www.bookia.gr) και της
Streamia (www.streamia.gr).

Το βιβλίο παρουσιάζουν:
Ηλίας Νικολακόπουλος, ομότιμος καθηγητής τμ. Πολιτικής Επιστήμης και Δημόσιας Διοίκησης Ε.Κ.Π.Α.,
Σπυρίδων Πλουμίδης, αναπληρωτής καθηγητής Νεότερης και Σύγχρονης Ελληνικής Ιστορίας τμ. Ιστορίας και Αρχαιολογίας Ε.Κ.Π.Α.,
Χριστίνα Κουλούρη, καθηγήτρια Νεότερης και Σύγχρονης Ιστορίας τμ. Πολιτικής Επιστήμης και Ιστορίας Πάντειου Πανεπιστημίου
Ραϋμόνδος Αλβανός (Raymondos Alvanos), ο συγγραφέας, ιστορικός, επιστημονικός συνεργάτης τμ. Επικοινωνίας και Ψηφιακών Μέσων Παν. Δυτικής Μακεδονίας.

Τη συζήτηση συντονίζει η δημοσιογράφος Μαριλένα Κατσίμη.
________
«Το διάβασες; Πες τη γνώμη σου στο Bookia!»
Βαθμολόγησε στο Bookia αυτό το βιβλίο και γενικά τα βιβλία που διαβάζεις!
https://www.bookia.gr/index.php?action=book&bookid=242749&viewmode=reviews

The post Live Streaming παρουσίασης βιβλίου: «ΣΛΑΒΟΦΩΝΟΙ ΚΑΙ ΠΡΟΣΦΥΓΕΣ», του Ραϋμόνδου Αλβανού appeared first on Streamia.gr | Live Streaming Greece - Video Production - Event Management.

Τρίτη 4 Φεβρουαρίου 7:30 μμ
ΕΣΗΕΑ – Αίθουσα εκδηλώσεων
Παρουσίαση του νέου βιβλίου της Αλεξάνδρας Σουλαδάκη

Το Live Streaming (& το βίντεο) παρέχονται με την υποστήριξη του Bookia (www.bookia.gr) και της Streamia (www.streamia.gr).

Για το βιβλίο μιλούν:
Πέπη Ραγκούση (Pepi Ragoussi), δημοσιογράφος
Αλίκη Χατζη, δημοσιογράφος
Καλλιόπη Ζουράρη (Υποψήφια Δημ. Σύμβουλος Καλλιόπη Ζουράρη), δικηγόρος

Η ίδια η συγγραφέας, Αλεξάνδρα Σουλαδάκη, θα διαβάσει αποσπάσματα από το βιβλίο της.

Τη συζήτηση συντονίζει ο εκδότης & συγγραφέας, Πέτρος Παπασαραντόπουλος (Petros Papasarantopoulos).

The post Live Streaming παρουσίασης βιβλίου: «Τι μαγειρεύουν πάλι αύριο, μου λέτε; Η συνέχεια…», της Αλεξάνδρας Σουλαδάκη appeared first on Streamia.gr | Live Streaming Greece - Video Production - Event Management.

Τρίτη 4 Φεβρουαρίου 7:30 μμ
ΕΣΗΕΑ – Αίθουσα εκδηλώσεων
Παρουσίαση του νέου βιβλίου της Αλεξάνδρας Σουλαδάκη

Το Live Streaming (& το βίντεο) παρέχονται με την υποστήριξη του Bookia (www.bookia.gr) και της Streamia (www.streamia.gr).

Για το βιβλίο μιλούν:
Πέπη Ραγκούση, δημοσιογράφος
Αλίκη Χατζή, δημοσιογράφος
Καλλιόπη Ζουράρη, δικηγόρος

Η ίδια η συγγραφέας, Αλεξάνδρα Αγγελοπούλου-Σουλαδάκη, διαβάζει αποσπάσματα από το βιβλίο της.

Τη συζήτηση συντονίζει ο εκδότης & συγγραφέας, Πέτρος Παπασαραντόπουλος.

The post Live Streaming παρουσίασης βιβλίου: «Τι μαγειρεύουν πάλι αύριο, μου λέτε; Η συνέχεια…», της Αλεξάνδρας Σουλαδάκη, Εκδόσεις Επίκεντρο appeared first on Streamia.gr | Live Streaming Greece - Video Production - Event Management.

Το φωτορεπορτάζ.
Το βιβλίο «Μικρό και αλαζονικό έθνος».
Ο συγγραφέας Μάκης Καραγιάννης.
Οι Εκδόσεις Επίκεντρο.

«Το διάβασες; Πες τη γνώμη σου στο Bookia!»
Βαθμολόγησε στο Bookia αυτό το βιβλίο και γενικά τα βιβλία που διαβάζεις!

Για το βιβλίο μίλησαν:

• Ανδρέας Μήτσου, πεζογράφος,
• Γιώργος Σιακαντάρης, δρ. κοινωνιολογίας, συγγραφέας
• Μάκης Καραγιάννης, πεζογράφος, κριτικός

Τη συζήτηση συντόνισε ο εκδότης του Επίκεντρου, κος Πέτρος Παπασαραντόπουλος.

Τι κάνει αυτό το “μικρό και αλαζονικό έθνος”, όπως το ονόμαζε ο Νίτσε, να ξεχωρίζει θετικά ή αρνητικά; Γιατί άραγε η Ελλάδα, ενώ ήταν από τα πρώτα έθνη που κατά τον 19ο αιώνα υιοθέτησε τους πιο προχωρημένους ευρωπαϊκούς θεσμούς, ανακυκλώνει την ατελέσφορη πάλη της νεωτερικότητας με την παράδοση; Γιατί η συγκρότηση του νεωτερικού υποκειμένου που σμιλεύτηκε στη Δύση παρέμεινε στην Ελλάδα ημιτελής; Γιατί ο Λόγος παραμένει υπόσχεση χωρίς αντίκρισμα, δεν εκταμιεύεται ως ατομική ευθύνη, δεν γονιμοποιείται σε συλλογική Πράξη;

Η απόπειρα να ψηλαφήσουμε την κρίση σκοντάφτει στην επανάληψη των καταγωγικών ερωτημάτων με τα οποία γράφεται ιστορικά το ελληνικό δράμα. Το ανά χείρας δοκίμιο επιχειρεί να ανιχνεύσει διαχρονικά την ελληνική ιδιαιτερότητα με άξονες τις έννοιες της ατομικής ευθύνης, της συγκρότησης του υποκειμένου, του εμφυλίου πάθους, της ελληνικότητας, του έθνους, του λαού, του λαϊκισμού, αλλά και να την κατανοήσει θέτοντας την ελληνική σκέψη στον καθρέφτη της ευρωπαϊκής: Αθήνα ή Ιερουσαλήμ; Ευκλείδης ή Νεύτων; Αντιγόνη ή Αντιγόνες; Φάουστ ή Ζορμπάς;

Ο Μάκης Καραγιάννης γεννήθηκε στις Γούλες Κοζάνης το 1958. Σπούδασε μαθηματικά στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. Είναι συνιδρυτής του περιοδικού “Παρέμβαση” και συμμετείχε στη διεύθυνσή του (1988-1993).

Έχει δημοσιεύσει πεζογραφία, λογοτεχνική κριτική και μελέτες. Ασκεί συστηματικά κριτική βιβλίου από τις στήλες της εφημερίδας “Η Αυγή” και από το ιστολόγιο “Τοις Εντευξομένοις“.

The post «Μικρό και αλαζονικό έθνος», του Μάκη Καραγιάννη appeared first on Streamia.gr | Live Streaming Greece - Video Production - Event Management.

Το φωτορεπορτάζ.
Τα βιβλία «Μικρό Ημερολόγιο Συνόρων» & «Λάθος χώρα».
Ο συγγραφέας Γκαζμέντ Καπλάνι.
Οι εκδόσεις Επίκεντρο.

Το βίντεο και το Live Streaming παρέχονται με την υποστήριξη της Streamia και του Bookia.

Για τα βιβλία μίλησαν:

• Νίκος Βατόπουλος, δημοσιογράφος
• Κατερίνα Σχινά, κριτικός λογοτεχνίας

«Το διάβασες; Πες τη γνώμη σου στο Bookia!»
Βαθμολόγησε στο Bookia αυτό το βιβλίο και γενικά τα βιβλία που διαβάζεις!

Τη συζήτηση συντόνισε ο εκδότης του Επίκεντρου και συγγραφέας, Πέτρος Παπασαραντόπουλος ενώ έγινε συζήτηση με τον συγγραφέα, σε ζωντανή διαδικτυακή σύνδεση μαζί του στο εξωτερικό όπου βρίσκεται.

Ο Βασίλης Χατζηιακώβου καλωσόριζε τους παρευρισκόμενους στο Polis Art Cafeκαι ευχαρίστησε τον εκδότη κο Πέτρο Παπασαραντόπουλο «ο οποίος μας ξαναγνωρίζει έναν σημαντικό και ξεχωριστό διανοούμενο και συγγραφέα», όπως είπε.

Ο εκδότης του Επίκεντρου κος Πέτρος Παπασαραντόπουλος ενημέρωσε για την έκδοση των δύο μυθιστορημάτων του Γκαζμέντ Καπλάνι, «Μικρό Ημερολόγιο Συνόρων» και «Λάθος χώρα», στα ελληνικά και αλβανικά και την επικείμενη έκδοσή τους και σε άλλες γλώσσες.

Περιέγραψε περιληπτικά το περιεχόμενο των δύο έργων. Στο «Μικρό Ημερολόγιο Συνόρων», ο συγγραφέας περιγράφει την πρώτη επαφή με την Ελλάδα μιας παρέας Αλβανών μεταναστών που πέρασαν με τα πόδια τα σύνορα στις αρχές του ’90, μία αφήγηση όπου το δράμα και η τραγωδία συνυπάρχουν με το μαύρο χιούμορ και τη λυτρωτική αυτοειρωνία. Στο έργο περιλαμβάνεται και μία συνέντευξη του συγγραφέα στον εκδότη του στην οποία του ζητείται να περιγράψει το «σύνδρομο των συνόρων» το οποίο αναφέρει πολύ συχνά.

Στο σημείο αυτό έγινε ζωντανή οπτικοακουστική σύνδεση μέσω Internet με τον συγγραφέα ο οποίος βρισκόταν στο εξωτερικό με την εικόνα του να προβάλλεται στην οθόνη του Polis Art Cafe και την φωνή του ακούγεται και στο χώρο αλλά και να μεταδίδεται σε όλο τον κόσμο με την υποστήριξη της Streamia.

Ο εκδότης ζήτησε από τον συγγραφέα να κάνει το πρώτο του σχόλιο για τα βιβλία του, ο οποίος ανταποκρινόμενος είπε ότι ό,τι ήταν να πει το είπε μέσα από αυτά και ευχαρίστησε τον εκδότη του που «άνοιξε την πόρτα της ελληνικής γλώσσας για αυτά τα βιβλία» τα οποία είχαν εξαντληθεί και οι αναγνώστες τα αναζητούσαν.

Ευχαρίστησε τους αναγνώστες του και τους «δύο διακεκριμένους ομιλητές» των οποίων εκτιμά βαθύτατα την προσωπικότητα και τη σκέψη τους και είναι τιμή για τον ίδιο η παρουσία τους εκεί. Έστειλε χαιρετισμό στην πόλη της Αθήνας η οποία έχει ιδιαίτερη σημασία για τον ίδιο, «είναι η πόλη στην οποία γεννήθηκε η νέα μου ταυτότητα», όπως είπε, η ταυτότητα του συγγραφέα, του δημοσιογράφου, του διανοούμενου, του μετανάστη, του φίλου. «Αγάπησα πολύ την πόλη, όχι ως πόλη που έχει πολύ ωραία ερείπια αλλά με ενδιαφέρον για τις σύγχρονες δημιουργίες και τους ανθρώπους της», σημείωσε.

Συνεχίζοντας ο κος Παπασαραντόπουλος αναφέρθηκε στην απάντηση του συγγραφέα στο ερώτημα της συνέντευξης στην οποία δήλωσε ότι το βιβλίο το έγραψε κατά λάθος ξεκινώντας το ως δοκίμιο για το «σύνδρομο των συνόρων» στο οποίο σκόπευε να υποστηρίξει τη βασική σκέψη του ότι «δεν μπορείς να καταλάβεις την ιστορία της Ευρώπης τον περασμένο αιώνα χωρίς να καταλάβεις την τραγική σημασία των συνόρων». Από τους δύο Παγκοσμίους Πολέμους έως το τέλος του Ψυχρού Πολέμου, ο συγγραφέας είχε την πρόθεση να μιλήσει για την εμμονή των κομμουνιστικών καθεστώτων με τα σύνορα την οποία θεωρεί κάτι μοναδικό για την ανθρωπότητα, «για πρώτη φορά είδαμε σύνορα και τείχη που χτίστηκαν όχι για να αφήσουν έξω τους άλλους αλλά για να κρατήσουν μέσα αυτούς που τα έχτισαν», είχε σχολιάσει ο συγγραφέας.

Ενώ άρχισε το κείμενο ως δοκίμιο, βρέθηκε από τις 10 πρώτες σελίδες να γράφει μυθιστόρημα διότι το σύνδρομο των συνόρων ήταν κάτι πολύ προσωπικό, η Αλβανία όπου είχε γεννηθεί έγινε η πιο απομονωμένη χώρα του κομμουνιστικού μπλοκ, κλεισμένη με αδιαπέραστα σύνορα για μισό αιώνα, με έναν λαό κατ’ εξοχήν διασπορικό να μην μπορεί να πλησιάσει καν τα σύνορα, πόσο δε να τα περάσει και να ταξιδέψει.

Αυτά τα κλειστά παρανοϊκά σύνορα σημάδεψαν τρεις γενιές και με αυτόν τον τρόπο ο συγγραφέας καταλήγει ότι το «σύνδρομο των συνόρων είναι ένα είδος αρρώστιας που δεν υπάρχει καν στον κατάλογο των αναγνωρισμένων ασθενειών και το μυθιστόρημα μιλά ακριβώς για αυτό».

Το δεύτερο βιβλίο του συγγραφέα είναι μία αλληγορία για την ανθρωπολογική εξακτίνωση, για τον θρυμματισμό των μονοδιάστατων ταυτοτήτων μετά την πτώση του υπαρκτού σοσιαλισμού, δεν κατέρρευσε απλώς ένα καθεστώς αλλά μαζί του θρυμματίστηκαν οι άνθρωποι, οι ταυτότητες εκριζώθηκαν. Συμβολικά λοιπόν, ο πατέρας των δύο αδελφών της ιστορίας, από αφοσιωμένος καθηγητής μαρξισμού-λενινισμού, στα τελευταία χρόνια της ζωής του γίνεται ένας πιστός μουσουλμάνος. Ταυτόχρονα, τα δύο αδέλφια χωρίζονται σχεδόν στερεοτυπικά, ο ένας παραμένει στην γενέθλια πόλη μη τολμώντας να ανοιχτεί στον έξω κόσμο ενώ ο άλλος αδελφός επιλέγει να συλλογίζεται και να πράττει ελεύθερα φεύγοντας στην Ελλάδα και μετά στην Αμερική. Σημείωσε εδώ τη λεπτή ειρωνεία του συγγραφέα δίνοντας στους ήρωές του τα μικρά ονόματα των θεωρητικών του Μαρξισμού, των Μαρξ και Έγκελς, διότι ο πατέρας τους θεωρούσε ότι έτσι τιμούσε τους γεννήτορες του κομμουνισμού.

Συνέχισε περιγράφοντας τα χαρακτηριστικά των ηρώων της ιστορίας του βιβλίου στην οποία ιστορία τα δύο αδέλφια συμπεριφέρονται εντελώς διαφορετικά και μας ταξιδεύουν σε δύο Ηπείρους και πέντε πόλεις με σημαντικότερες στάσεις το Τερς και την Αθήνα.

Η κα Κατερίνα Σχινά εξέφρασε τη χαρά της για την παρουσία της και θυμήθηκε την πρώτη παρουσίαση του έργου του συγγραφέα το 2006 με πλήθος στο ακροατήριο και αντεγκλήσεις και ένα άρθρο στην Ελευθεροτυπία από «προοδευτικό» συνεργάτη της εφημερίδας στο οποίο εγκαλούνταν όλοι, η ίδια διότι «τα έλεγε από μέσα» και άλλοι διότι αποδέχτηκαν αυτό το βιβλίο χωρίς επιφυλάξεις.

Αντί η ελληνική πραγματικότητα να αγκαλιάσει τον συγγραφέα, έναν προοδευτικό διανοούμενο που «μετείχε της ημετέρας παιδείας», δούλεψε στη γλώσσα μας, υιοθέτησε και υιοθετήθηκε από την Αθήνα με γλαφυρό λογοτεχνικό αποτέλεσμα, τον απέκλειε. Από την αρχή ο συγγραφέας έδινε το μέτρο της αξιοπρέπειας και της τόλμης και προσπαθούσε να εκθρονίσει την έννοια της ταυτότητας εγκαθιδρώντας ένα καθεστώς ανταλλαγής και διαλόγου.

Δεν θέλησε να γίνει Έλληνας αλλά ούτε και να παραμείνει Αλβανός, να έχει αυτόν τον πολύ φορτισμένο ταυτοτικό προσδιορισμό στην Ελλάδα, δεν θέλησε να μείνει αδιαπέραστος από τα ερεθίσματα που δέχτηκε και για αυτό επέλεξε να γράψει στα Ελληνικά, όρισε αυτή τη μιγαδική πολιτιστική του ταυτότητα, ελληνοαλβανός ή αλβανοέλληνας και πλέον πολίτης του κόσμου μετά την ανάπτυξή του και πέραν του Ατλαντικού.

Τα σύνορα ήταν το θέμα του πρώτου του βιβλίου, εσωτερικά και εξωτερικά, σύνορα που πέρασαν οι ήρωες του έργου του, τα φυσικά σύνορα της χώρας τους που δεν μπορούσαν ούτε να δουν ούτε να περάσουν και ύστερα στη χώρα της υποδοχής, τα σύνορα της ξενιτιάς, της γλώσσας, των στερεοτύπων, των νοοτροπιών, της αποστροφής και του φόβου.

Πρόκειται για εξαιρετικά ζυγισμένο βιβλίο, που δεν εκτρέπεται σε μελοδραματισμούς, με χιούμορ, ειρωνεία και αυτοσαρκασμό, με την άρνηση των ηρώων να θυματοποιηθούν γνωρίζοντας πολύ καλά ότι έτσι θα αυτοαναιρεθούν. Άρνηση να μην γίνουν τα πειθήνια θύματα μιας πληθυσμιακής ομάδας που απαξιώθηκε είτε ως παραβατική ομάδα είτε ως φτηνή εργατική δύναμη. «Αυτοί που σε φοβούνται περισσότερο είναι αυτοί που διαβάζουν λίγο και βλέπουν πολύ τηλεόραση, αυτοί που πιάνονται με λύσσα από τα εθνικά χαρακτηριστικά, η μόνη διαφορά που τους κάνει να νιώθουν ότι δεν βρίσκονται στον πάτο της κοινωνίας», γράφει ο συγγραφέας.

Εξίσου ώριμη με την πολιτική φυσιογνωμία του συγγραφέα είναι και η γλώσσα του, τα ελληνικά όλων μας, το πρώτο βήμα του συγγραφέα να ενσωματωθεί και όχι να αφομοιωθεί στην κοινωνία που τον υποδέχτηκε. Η κα Σχινά βλέπει τον συγγραφέα ως έναν Αλβανό που γράφει στα Ελληνικά όπως τον Κούντερα ως Τσέχο που γράφει στα Γαλλικά ή τον Καρνέζη, έναν Έλληνα που γράφει στα αγγλικά.

Ο συγγραφέας αρνήθηκε να παραμείνει έγκλειστος στην κουλτούρα των προγόνων του όχι μόνον διότι εξαναγκάστηκε από τη βία του ολοκληρωτισμού να εκπατριστεί αλλά διότι έχει επίγνωση ότι η πολιτισμική ταυτότητα είναι ιστορική και κοινωνική κατασκευή και όχι φυσική αιώνια κατηγορία ενώ η κουλτούρα δεν είναι κώδικας που μεταβιβάζεται από γενιά σε γενιά και πρέπει να διαφυλαχτεί ιερουργικά.

Στο δεύτερο έργο του ο συγγραφέας ασχολείται με το ζήτημα της καθήλωσης στον γενέθλιο τόπο και της περιπλάνησης ανά τον κόσμο, την αντίθεση εθνικισμού και διεθνισμού, την εντοπιότητα και την ανάγκη για την περιπέτεια αντλώντας από τα δικά του βιώματα.

Ο κος Νίκος Βατόπουλος σχολίασε ως πολύ σημαντικό το ότι από τις επανεκδόσεις των δύο έργων του συγγραφέα, επανασυστήνεται στο ελληνικό κοινό που μας είχε λείψει, τουλάχιστον από τα ράφια των βιβλιοπωλείων. Η παρουσία του στο πάνελ είναι απολύτως συνειδητή και όχι απλώς μία ευγενική ανταπόκριση σε μια πρόσκληση. Ήθελε ως δημοσιογράφος ο κος Βατόπουλος να καταθέσει τις απόψεις του, όπως πρέπει να κάνουν όλοι όσοι έχουν κάποια θέση ευθύνης για τα πράγματα.

Γνώρισε τον συγγραφέα ως δημοσιογράφο στα ΝΕΑ τα χρόνια της Χρυσής Εποχής, έχοντας μία φαινομενική κανονικότητα παρά τη συχνά αμφίσημη και πικρή θεματολογία της αρθρογραφίας του. Στην Ελλάδα του 2000 ήταν άνθρωπος της δημόσιας σφαίρας, αναγνωρίσιμος. Μαθαίνοντας αργότερα την πορεία του, την προσπάθειά του να κατακτήσει την γλώσσα και την επιθυμία του για πλήρη ένταξη, κλονίστηκε, όχι μόνον για την διαπίστωση της διαφορετικής καθημερινότητάς του που μόνον εύκολη δεν ήταν, αλλά και βλέποντας τον εαυτό του στην μετέωρη ασφάλεια κάποιων ρευστών βεβαιοτήτων.

«Σήμερα, μετά από πολλά χρόνια επαφής με το συνάδελφο και συγγραφέα, έχουν έρθει τα πάνω κάτω», λέει ο κος Βατόπουλος και συμπληρώνει ότι κι αν ο κόσμος έχει αναποδογυρίσει, αυτό δεν σημαίνει ότι όλα ανακατεύτηκαν ή έγιναν δυσνόητα. Ο Γκάζι Καπλάνι στα δύσκολα χρόνια της εποχής, με μάρτυρες εμάς, διεκδικεί μία φωνή μεγαλύτερης εμβέλειας λόγω της βαθιάς παθογένειας του κράτους, της κοινωνίας και της Βαλκανικής ενδοσκόπησης.

«Η Ελλάδα είχε τη συνταγή της σωτηρίας και τη σπορά της πικρίας», σχολίασε ο ομιλητής και συνέχισε λέγοντας ότι είναι δύσκολο για έναν Βαλκάνιο να δει τον εαυτό του μακριά από την ταυτότητα του Έθνους και των συνόρων, μοιραζόμαστε πολλά οι Βαλκάνιοι όταν εγείρονται τέτοια ζητήματα.

Η ιδέα των συνόρων για το συγγραφέα έγινε κυρίαρχη και στη λογοτεχνία του. Στην αρχή ήταν νομοτελειακή και αργότερα αναγκαιότητα και βασανιστική υπενθύμιση της προέλευσης και του προορισμού. Ο ομιλητής θεωρεί επίκαιρη την επανέκδοση του βιβλίου «Μικρό ημερολόγιο συνόρων» διότι όσα είχαν κατατεθεί σε αυτό έχουν αποκτήσει διάρκεια, στίγμα ζωτικότητας, έγινε κλασικό.

Είναι ήττα για την ανθρωπότητα το ότι όσα γράφει ο συγγραφέας στο βιβλίο του να παραμένουν πραγματικότητα μετά από 30 χρόνια, με άλλους ίσως όρους αλλά ανθεκτικά στο σκληρό πυρήνα τους. Ο συγγραφέας εξελίσσεται σε μεγάλο αφηγητή με σκοπό όχι να διηγείται ευχάριστες μυθοπλασίες αλλά να ενοχλεί εφησυχασμένες συνειδήσεις.

Η λογοτεχνία του Καπλάνι είναι δομικό υλικό λογοτεχνίας που οδηγεί στην αυτοσυνειδησία, η ένταξη, η απένταξη, η μυρωδιά του φόβου, η σκιά της ήττας, η πικρή διαπίστωση να ξυπνήσεις και να νιώσεις ηττημένος. Όλα ένας αγώνας μεταξύ τυχερών και άτυχων, νικητών και ηττημένων, ανάμεσα σε όσους επιλέγουν να επιζούν στα τοπία της απώλειας.

Στη «Λάθος χώρα» ο συγγραφέας μας οδηγεί στην ουτοπική πόλη Τερς στην Αλβανία με κυρίαρχο το δίπολο του στέρεου και του ρευστού όπου αναδύεται η αξία της επιλογής. Ο ένας εκ των ηρώων επέλεξε να φύγει και ο δεύτερος επέλεξε να μείνει εκεί λέγοντας ότι «όπου κι αν πας, όσο όμορφα και πλούσια μέρη και να δεις, δεν υπάρχει τίποτα πιο γλυκό και καθησυχαστικό όσο η πατρίδα, ακόμα και αν αυτή είναι το Τερς».

Πρόκειται για μία οριστική μετακίνηση από τον κόσμο του 1990 στον κόσμο του 2000 που οφείλει πλέον να σηματοδοτείται διότι υπάρχει πλέον η επίγνωση των πικρών ατέρμονων κύκλων. Στη ζωή του πρώτου ήρωα οι γυναίκες συγκροτούν έναν χορό παρατηρητών σε μία ζωή που βάλθηκε να προχωρά μόνον μπροστά διότι ξέρει, έχει κατακτήσει τις ψευδαισθήσεις, ξέρει ότι ούτε γη της επαγγελίας υπάρχει, ούτε μονοπώλιο ατυχίας ή προκοπής, επιλέγοντας να προχωράει, όχι αναγκαστικά σε ευθεία γραμμή.

Ο έντονος συμβολισμός με πυκνές κορυφώσεις ορίζει ένα σημείο νέας αφετηρίας, είναι βιβλίο για τις απώλειες και τις ψευδαισθήσεις, για την Αλβανία και τα Βαλκάνια, για την πάλη και τον εσωτερικό εαυτό. Ο συγγραφέας διοχετεύει την εμπειρία του παράγοντας στιγμές έντασης.

Ο συγγραφέας μοιάζει να είναι έτοιμος για έναν νέο κύκλο στην ωριμότητα της μέσης ηλικίας με πολλές απογοητεύσεις και πίκρες όπως την απόρριψη από την επίσημη Ελλάδα όπου όμως έχει πολλούς φίλους που δεν τους ξεχνάει, αλλά και με μεγάλες κατακτήσεις στην Ελλάδα και πλέον στην Αμερική. Θυμίζει εκείνους που επιστρέφουν με μεγαλύτερη επιθυμία αλλά και μεγαλύτερη απόσταση. Ο Γκάζι του 2000 είναι παρελθόν όπως και η Αλβανία και η Ελλάδα της ίδια εποχής. Τα ζητήματα τίθενται με άλλους όρους και πάνω στον καμβά των κοινωνιών συντηρούνται αντιδραστικοί πυρήνες, με τον κόσμο να μην πηγαίνει απαραίτητα μπροστά, μάλλον το αντίθετο, αλλά το Γκαζμέντ έχει πάντα μία ιστορία να αφηγηθεί.

Με την επιμονή του κατέκτησε το να κινείται ανάμεσα σε πολιτισμικές ταυτότητες φέροντας πάντα την επιθυμία και το νόστο.

Ο ίδιος ο συγγραφέας Γκαζμέντ Καπλάνι ευχαρίστησε για όσα άκουσε τα οποία τον άγγιξαν και δήλωσε ότι ακούει με μεγάλη προσοχή το πως διαβάζουν οι άλλοι το έργο του, «το οποίο έργο ανήκει πλέον στους αναγνώστες και όχι στον ίδιο», τρόπους ανάγνωσης που ο συγγραφέας δεν θα είχε σκεφτεί.

Για αυτό το λόγο δεν δίνει συνεντεύξεις και ανέφερε περιστατικό συνέντευξης του Πατρίκ Μοντιανό ο οποίος ερωτώμενος επίμονα γιατί έγραψε το βραβευμένο έργο του απαντούσε το ίδιο επίμονα, «δεν ξέρω, το έγραψα, αυτό ήθελα να γράψω, αυτή είναι η λογοτεχνία, δεν ξέρω πως θα το διαβάσετε εσείς αλλά αυτό είναι κάτι για το οποίο δεν μπορώ να κάνω τίποτα».

Έχει γίνει σήμα κατατεθέν για το τι συνέβη στην Ελλάδα και σε όλη αυτή την «τρελή» περιπέτεια είχε νιώσει απόλυτη μοναξιά, ήταν πάρα πολύ λίγοι οι άνθρωποι που είχαν την τόλμη να πουν κάτι δημόσια. Αυτά τα δύο βιβλία αποτελούν τις δύο άκρες ενός ταξιδιού που ξεκινά από την Ελλάδα καταλήγοντας στην απόφασή του να πάρει διαζύγιο από τη ζωή του εδώ. Το πρώτο ξεκίνησε να γράφεται 7 μήνες μετά την επίσκεψη στο σπίτι του δύο αστυνομικών με πολιτικά, στις 5:00 το πρωί, οι οποίοι τον συνέλαβαν χωρίς καμία εξήγηση, μετά από 15 χρόνια στην Ελλάδα, με την ιδιότητα του απόφοιτου Φιλοσοφικής… «Επικίνδυνος για τη δημόσια τάξη χωρίς κανείς να σου λέει γιατί», έγραψε αυτό το βιβλίο ίσως για να ξεπεράσει αυτή τη συμπεριφορά, για να βρει λόγους να μείνει στην Ελλάδα, με μια νέα ιδιότητα, του συγγραφέα ίσως. Το δεύτερο βιβλίο άρχισε να γράφεται όταν συνειδητοποίησε πια ότι δεν έχει νόημα η επιστροφή σε μία χώρα που δεν σε θέλει, «έχω νιώσει ανεπιθύμητος στην Ελλάδα για πάρα πολλά χρόνια», είπε ο συγγραφέας.

Ο συγγραφέας χτίζει το έργο του γύρω από κάποιες λογοτεχνικές εμμονές, όπως όλοι οι συγγραφείς, το θέατρο πάνω στο οποίο παίζει κάποιος το έργο του. Για τον ίδιο αυτή η εμμονή είναι τα σύνορα, ο ολοκληρωτισμός, η έννοια της μετάβασης, η μνήμη, προσωπική και συλλογική και ο ρόλος της, οι αφηγήσεις που διαμορφώνουν ταυτότητες και στάσεις προσωπικές, συμπεριφορές ολόκληρων χωρών, είναι η ταυτότητα στην «εποχή της μεγάλης ρευστότητας».

Αυτό που θα του άρεσε να ακούσει από έναν αναγνώστη του στο τέλος της ημέρας, δεν είναι φιλοσοφικές σκέψεις αλλά κάτι απλό, όπως, «χάρηκα που διάβασα το βιβλίο σου, απορροφήθηκα, ξεχάστηκα, διαβάζοντάς το, ένιωσα ότι κάτι έγινε μέσα μου». Αυτό θεωρεί ο συγγραφέας ως τη μεγάλη αρετή της λογοτεχνίας.

Ακολούθησε ενδιαφέρουσα συζήτηση με το κοινό στην αίθουσα με την απευθείας συμμετοχή και του συγγραφέα, από το εξωτερικό όπου βρισκόταν.

Κλείνοντας την εκδήλωση, ο εκδότης κος Πέτρος Παπασαραντόπουλος, σημείωσε ότι η φράση-κλειδί για το έργο του Γκαζμέντ Καπλάνι είναι «ο θρυμματισμός των βεβαιοτήτων», διευκρινίζοντας ότι όσο υπήρξε το τοίχος και ο Ψυχρός Πόλεμος όλα ήταν τακτοποιημένα, ανήκες σε συγκεκριμένη χώρα, μπλοκ, κοσμοθεώρηση. Μετά το 1989 οι συνειδήσεις θρυμματίζονται, οι άνθρωποι αισθάνονται ότι βρίσκονται χωρίς βοήθεια στο πέλαγος και η λέξη «χώρα» στον τίτλο του έργου να σημαίνει πρόσληψη, που βρίσκομαι, ποιος είναι και που πάω.

Το σύνδρομο των συνόρων είναι ένα είδος “αρρώστιας”, που δεν υπάρχει καν στον κατάλογο των αναγνωρισμένων ψυχικών διαταραχών. Το μυθιστόρημα αυτό μιλά ακριβώς για την αρρώστια αυτή. Με δυο διαφορετικές αφηγηματικές φωνές, μιλά για τα σύνορα του ολοκληρωτισμού, της φυγής, της ενοχής, του έρωτα, της ελπίδας, της συνύπαρξης, της άδειας παραμονής, της μετανάστευσης. Στο “Μικρό Ημερολόγιο Συνόρων” δε συμβαίνει τίποτα το ιδιαίτερο – και ταυτόχρονα συμβαίνουν τα πάντα. Ο πρωταγωνιστής αφηγείται την πρώτη επαφή με μια ξένη χώρα (την Ελλάδα) μιας παρέας Αλβανών μεταναστών που μετά την κατάρρευση του ολοκληρωτικού καθεστώτος του Ε. Χότζα περνούν με τα πόδια τα ελληνοαλβανικά σύνορα στις αρχές του ’90. Είναι μια αφήγηση όπου το δράμα και η τραγωδία συνυπάρχουν με το μαύρο χιούμορ και τη λυτρωτική αυτοειρωνεία. Από τότε που εκδόθηκε για πρώτη φορά στην Ελλάδα το 2006, το “Μικρό Ημερολόγιο Συνόρων” έχει γίνει λογοτεχνικό σημείο αναφοράς για κάποια από τα πιο καυτά θέματα των ημερών, τα σύνορα και τη μετανάστευση. Ένα από τα πιο επίκαιρα βιβλία της εποχής μας.

Πέρασα τα σύνορα μιας ξένης χώρας, της Ελλάδας, στις 15-10-1991. Ήταν η πρώτη φορά που έβλεπα τα σύνορα μιας άλλης χώρας και η πρώτη φορά επίσης που έβλεπα τα σύνορα της πατρίδας μου: τα έσχατα όρια ενός κόσμου που ίσως μας είχε πετάξει έξω από το χρόνο, έξω από τον κόσμο. Στην επιχείρηση φυγής νόμιζα πως θα ήμουν μόνος, βρέθηκα όμως να βαδίζω με ένα καραβάνι ανθρώπων… … Στο συνοριακό φυλάκιο, από την αλβανική πλευρά, μας περίμεναν τέσσερις στρατιώτες με Καλάσνικοφ και ο αξιωματικός, ο οποίος μας κοιτούσε με ένα βλέμμα που φανέρωνε κάτι ανάμεσα σε περιφρόνηση και θυμό. Ο αξιωματικός: “Πού πάτε;” Μια φωνή: “Να φύγουμε….” Ο αξιωματικός: “Ποιος μίλησε;” (Σιωπή) Ο αξιωματικός: “Έχετε διαβατήρια;” Μια φωνή: “Μας δώσατε εσείς διαβατήρια;” Ο αξιωματικός: “Ποιος μίλησε;” (Σιωπή) Ο αξιωματικός: “Ξέρετε ότι μπορεί να περάσετε χειρότερα εκεί που θα πάτε;” Μια φωνή: “Ας φύγουμε και ας περάσουμε…” Ο αξιωματικός: “Εντάξει τότε, όποιος θέλει μπορεί να περάσει…”

Ο Καρλ και ο Φρεντερίκ είναι δύο αδέλφια απο το Τερς της Αλβανίας: μια φανταστική κωμόπολη που κουβαλάει τα έντονα χνάρια της Βαλκανικής ιστορίας, από την Οθωμανική Αυτοκρατορία μέχρι τις ημέρες μας. Ο πατέρας τους, ένας φανατικός σταλινικός που έχει βαφτίσει τους δυο γιους του προς τιμή του Μαρξ και Έγκελς, πεθαίνει και ο Καρλ επιστρέφει στο Τερς για την κηδεία. Ενώ ετοιμάζονται να θάψουν τον πατέρα τους, τα δυο αδέλφια “ξεθάβουν” απωθημένα και εκ διαμέτρου αντίθετες εκδοχές του παρελθόντος.

Ο Καρλ είναι ο άσωτος γιος, ο μετανάστης που έγινε πολίτης του κόσμου. Ο Φρεντερίκ δεν εγκαταλείπει ποτέ το Τερς και ακολουθεί ευλαβικά τα πατροπαράδοτα. Ο Καρλ προσπαθεί να ρίξει φως πανω στο παρελθόν της οικογένειας και της πατρίδας του. Ο Φρεντερίκ επιθυμεί να το θάψει στη λήθη. Οι προσωπικές ιστορίες των δυο αδελφών θα ταξιδέψουν τον αναγνώστη σε δύο ηπείρους και πέντε πόλεις – με σημαντικότερες στάσεις το Τέρς και την Αθήνα.

Ο Γκαζμέντ Καπλάνι, ένας συγγραφέας που θεωρείται σήμερα ως μια από τις πιο πρωτότυπες φωνές της ευρωπαικής λογοτεχνίας, γράφει ένα μυθιστόρημα που διαβάζεται απνευστί και κόβει την ανάσα: επειδή μιλάει στην καρδιά όσων πληρώνουν το τίμημα του να μην ανήκουν σε καμία χώρα παρά μόνο στον εαυτό τους. Το “Λάθος χώρα” έχει τον ιλιγγιώδη ρυθμό ενός βασανιστικού ταξιδιού και στοχάζεται πάνω στα προσωπικά και συλλογικά επώδυνα διλήμματα της Αλβανίας, της Ελλάδας, της Ευρώπης.

Ο Γκαζμέντ Καπλάνι γεννήθηκε το 1967 στην πόλη Λούσνια της Αλβανίας. Τον Ιανουάριο του 1991 πέρασε τα σύνορα με την Ελλάδα περπατώντας μαζί με ένα καραβάνι ανθρώπων. Στην Ελλάδα έκανε όλα τα είδη των δουλειών που κάνει ο κάθε μετανάστης για να επιβιώσει: οικοδόμος, λαντζιέρης, περιπτεράς. Ταυτόχρονα, φοίτησε στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και είναι διδάκτορας Ιστορίας και Πολιτικής Επιστήμης στο Πάντειο Πανεπιστήμιο. Από το 2001 είναι τακτικός αρθρογράφος της εφημερίδας “Τα Νέα”, όπου διατηρεί εβδομαδιαία στήλη. Τα βιβλία του έχουν μεταφραστεί μέχρι τώρα, στα αγγλικά, τα πολωνικά, τα δανέζικα και τα γαλλικά. Δουλεύει πολύ και ταξιδεύει συχνά. Επί του παρόντος ζει στη Βοστόνη, έπειτα από υποτροφία που του απονεμήθηκε από το Radcliffe Institute for Advances Study του Πανεπιστημίου του Χάρβαρντ.

The post «Μικρό Ημερολόγιο Συνόρων» & «Λάθος χώρα», του Γκαζμέντ Καπλάνι appeared first on Streamia.gr | Live Streaming Greece - Video Production - Event Management.

Το φωτορεπορτάζ.
Τα βιβλία «Χειμερία ζάλη» & «Φωνήεντα σε περίπτερο».
Η ποιήτρια Ελένη Αρτεμίου-Φωτιάδου.
Οι εκδόσεις Μανδραγόρας.

Το Live Streaming παρέχεται με την υποστήριξη της Streamia και του Bookia.

Για την ποιήτρια και το έργο της μίλησαν:

• Σοφία Βούλτεψη, δημοσιογράφος, βουλευτής Β΄ Αθήνας της
  Ν.Δ.
• Κατερίνα Θεοδωράτου, φιλόλογος, θεατρολόγος
• Σάββας Καράμπελας, δρ. φιλολογίας, ποιητής

Ποιήματα διάβασε ο δημοσιογράφος και σκηνοθέτης Γιώργος Γιανναράκος ενώ την εκδήλωση παρουσίασε η Λίτσα Νιαρχάκου.

Φέτος δεν έχουμε βροχές
είπες
κοιτάζοντας τη ραγισμένη κρούστα του καιρού
Σκάβει πολύ ο ήλιος το περίβλημά μας
Τόσο που απρόσεχτα εξακοντίζει τον Θεό
στα δώματα της απουσίας του
Ύστερα
εσύ
εγώ
μια κλίση προς τα άνω
αβεβαιότητας
Και το εμείς στο πρώτο πρόσωπο ενικού
[Από την έκδοση]

Φέτος δεν έχουμε βροχές
είπες
κοιτάζοντας τη ραγισμένη κρούστα του καιρού
Σκάβει πολύ ο ήλιος το περίβλημά μας
Τόσο που απρόσεχτα εξακοντίζει τον Θεό
στα δώματα της απουσίας του
Ύστερα
εσύ
εγώ
μια κλίση προς τα άνω
αβεβαιότητας
Και το εμείς στο πρώτο πρόσωπο ενικού
[Από την έκδοση]

Η Ελένη Αρτεμίου-Φωτιάδου κατάγεται από την Αμμόχωστο. Είναι διευθύντρια Δημοτικής Εκπαίδευσης και έχει κάνει μεταπτυχιακές σπουδές στο Πανεπιστήμιο Κύπρου, στον κλάδο της Εκπαιδευτικής Διοίκησης. Ασχολείται με την ποίηση και την παιδική λογοτεχνία καθώς και με το ραδιοφωνικό και τηλεοπτικό σενάριο.

Το λογοτεχνικό της έργο έχει τύχει διαφόρων διακρίσεων. Είναι συνεργάτης της International Art Academy. Έχει εκδώσει τα βιβλία ποίησης: “Το ταξίδι του ήλιου στο φεγγάρι”, 2007, “Αλεξ-ήνεμος”, εκδ. Πήλιο, 2010 (βραβείο Κώστα Μόντη), “Οι διαδρομές του Αδάμ”, εκδ. Πήλιο, 2010, “Κατεπείγον”, χαϊκού, εκδ. Μανδραγόρας, 2011, “Ο κύκλος ενός τετράγωνου έρωτα”, εκδ. Πήλιο, 2012, “Διμερής συμφωνία”, εκδ. Μανδραγόρας, 2013. Επίσης, τη συλλογή μικρών πεζών “Αφύπνιση 800 mg”, εκδ. Μανδραγόρας, 2012, καθώς και τα βιβλία παιδικής λογοτεχνίας: “Χρόνος είναι και γυρίζει”, 2000, “Στη λιακαδοχώρα”, 2005 (κρατικό Βραβείο Παιδικής Λογοτεχνίας Κύπρου), “Ο πρωταθλητής”, 2009 (κρατικό Βραβείο Παιδικής Λογοτεχνίας Κύπρου), “Ο Μπαμπακένιος”, 2009, “Άρης ο Φεγγάρης”, 2010, “Ο κήπος με τις τριανταφυλλιές”, 2011, “Ο μικρός κύριος Ου!”, 2011, “Ο βασιλιάς Ξεκούτης”, παιδικό θέατρο, 2011 (βραβείο Θεατρικού Οργανισμού Κύπρου).

The post «Χειμερία ζάλη» & «Φωνήεντα σε περίπτερο», της Ελένης Αρτεμίου-Φωτιάδου appeared first on Streamia.gr | Live Streaming Greece - Video Production - Event Management.

Το φωτορεπορτάζ.
Το βιβλίο «Ο Σίσυφος στην Ανατολή – 150 κείμενα και φωτογραφίες για την Τουρκία».
Ο συγγραφέας Ιωάννης Γρηγοριάδης.
Οι εκδόσεις Επίκεντρο.

Για το βιβλίο μίλησαν:

• Θάνος Βερέμης, ομότιμος καθηγητής Ε.Κ.Π.Α., αντιπρόεδρος ΕΛΙΑΜΕΠ,
• Άλκης Κούρκουλας, δημοσιογράφος,
• Πάσχος Μανδραβέλης, δημοσιογράφος,
• Ηρακλής Μήλλας, πολιτικός επιστήμονας,

Αναφερόμαστε διαρκώς στην Τουρκία αλλά πόσα ξέρουμε γι’ αυτήν; Το ψύχραιμο βιβλίο του Ιωάννη Ν. Γρηγοριάδη αναλύει σε βάθος όλες τις πολιτικές, οικονομικές, κοινωνικές θρησκευτικές δομές του μεγάλου και άγνωστου γείτονα εξ Ανατολών.

– Πάσχος Μανδραβέλης, Δημοσιογράφος

Για όλους τους Έλληνες η Τουρκία φαίνεται να αποτελεί πρόβλημα, αλλά παραδόξως λιγότερο πρόβλημα απ’ ότι είναι στην πραγματικότητα και για εμάς τους ίδιους, αλλά και για τους Τούρκους. Είναι σημαντικό να μην πληροφορούμεθα γι’ αυτήν την μεγάλη γείτονα μόνον από Έλληνες ή μόνον από Τούρκους ή μόνον από τρίτους, αλλά κυρίως από Έλληνες οι οποίοι γνωρίζουν την Τουρκία, διότι ομιλούν τη γλώσσα και έχουν ζήσει ή εργασθεί εκεί. Εδώ έγκειται λοιπόν ένα μεγάλο τμήμα της προσφοράς των εξαιρετικών άρθρων του Ιωάννη Ν. Γρηγοριάδη: Oμιλεί και γράφει τουρκικά, διδάσκει σε τουρκικό πανεπιστήμιο και γνωρίζει πολύ καλά την τουρκική πολιτική και κοινωνία. Με λίγα λόγια είναι γνώστης από πρώτο χέρι των επιδιώξεων αλλά και των αγωνιών του γειτονικού μας Σίσυφου. Ας προσέξουμε λοιπόν όσα μας μεταδίδει.

– Κώστας Ι. Καρράς, Έλλην Συντονιστής, Ελληνοτουρκικό Φόρουμ.

Ο Ιωάννης Γρηγοριάδης είναι επίκουρος καθηγητής στο Τμήμα Πολιτικής Επιστήμης του Πανεπιστημίου Μπίλκεντ στην Άγκυρα και επιστημονικός συνεργάτης του ΕΛΙΑΜΕΠ. Είναι απόφοιτος του Τμήματος Νομικής της Σχολής Νομικών, Οικονομικών και Πολιτικών Επιστημών του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών. Είναι κάτοχος μεταπτυχιακού τίτλου διεθνών σχέσεων (Master of International Affairs) και πιστοποιητικού εξειδικεύσεως στις μεσανατολικές σπουδές (Advanced Certificate of Middle East Studies) από το School of International & Public Affairs (SIPA), Columbia University στη Νέα Υόρκη. Το 2005 ολοκλήρωσε με επιτυχία τη διδακτορική του διατριβή στις πολιτικές επιστήμες στο School of Oriental and African Studies (SOAS), University of London. Έχει εργασθεί ως επιστημονικός συνεργάτης στα πανεπιστήμια Κολούμπια και Οξφόρδης, καθώς και στο Stiftung Wissenschaft und Politik (SWP) στο Βερολίνο. Μεταξύ 2004-2009 δίδαξε στα Πανεπιστήμια Sabanci και Isik στην Κωνσταντινούπολη, καθώς και στο Πανεπιστήμιο Αθηνών.

The post «Ο Σίσυφος στην Ανατολή», του Ιωάννη Γρηγοριάδη appeared first on Streamia.gr | Live Streaming Greece - Video Production - Event Management.

Το φωτορεπορτάζ.
Το βιβλίο «Το ημερολόγιο Κατοχής του Βενιαμίν Χαΐμ Καπόν – 1446 μέρες αγωνίας».
O συγγραφέας Γιάννης Καρατζόγλου.
Οι εκδόσεις Επίκεντρο.

Το βίντεο και το Live Streaming παρέχονται με την υποστήριξη της Streamia και του Bookia.

Με το συγγραφέα συζήτησαν για το βιβλίο οι:

• Λίλιαν Καπόν, Πρώην Γ.Γρ. Ισραηλιτικής Κοινότητας Αθηνών
• Γιώργος Πηλιχός, ιστορικός ερευνητής, συγγραφέας του τόμου “Άουσβιτς”

Την συζήτηση συντόνισε ο εκδότης του Επίκεντρου, Πέτρος Παπασαραντόπουλος ενώ χαιρέτησε ο Μίνος Μωϋσής, Πρόεδρος της Ισραηλιτικής Κοινότητας Αθηνών.

“Εν τω μεταξύ στην τραπεζαρία κάθεται ο κ. Γεωργαντάς (χημικός του Κράτους) Χριστιανός φίλος του θείου μου μετά μεγάλης λύπης ακούων την υπερδυσάρεστον είδησιν και συμβουλεύων εμάς παντί σθένει να επιχειρήσωμεν να αποδράσωμεν εις Αθήνας όπου οι Ιταλοί προστατεύουν τους Εβραίους από την Γερμανικήν θηριωδίαν. Εμείς το θεωρούμε αδύνατο. Διεξάγεται μακρά συζήτησις επ’ αυτού. Επιτέλους ξημερώνει. Έρχεται η φίλη της εξαδέλφης μου και μας λέγει ότι η πρώτη αποστολή ήδη ανεχώρησε. […] Το αποφασίσαμε! Με κάθε μέσον να φύγωμε! Αλλά δεν είναι τόσο εύκολο. Η φυγή πρέπει να γίνη με την βοήθεια Χριστιανών οδηγών οι οποίοι ζητούν υπέρογκα ποσά. Οι πρώτοι προταθέντες να μας φυγαδεύσουν πήραν την προκαταβολή και έφυγαν. Άλλοι δεν ικανοποιούν την εμπιστοσύνη. Άλλα μέσα δεν μας φαίνονται πολύ ασφαλή. Και έτσι όλο ετοιμαζόμαστε να φύγωμε και όλο γυρίζωμεν πίσω…”.

Απόσπασμα από το “Ημερολόγιο Κατοχής-1446 μέρες αγωνίας” του Βενιαμίν Χαΐμ Καπόν.

O Γιάννης Καρατζόγλου γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1946, πτυχιούχος Διοίκησης Επιχειρήσεων από το Πανεπιστήμιο Μακεδονίας (1973), κάτοχος μεταπτυχιακού τίτλου (Μ.Β.Α.) από το Brunel University της Μεγ. Βρετανίας (1982) και υποψήφιος Διδάκτωρ Ιστορίας στο τμήμα Πολιτικών Επιστημών της ΝΟΕ του ΑΠΘ (2017).

Διευθυντικό στέλεχος επί τριακονταετία και πλέον στον ιδιωτικό τομέα, σε βιομηχανίες κυρίως αλλά και εταιρίες παροχής υπηρεσιών. Επικεφαλής Οργανισμού του Δημοσίου τομέα επί τετραετία (2004 – 2008). Συνταξιούχος από το τέλος του 2008. Γλωσσομάθεια: Αγγλικά, Γερμανικά, Γαλλικά και Ισπανικά.

Στην ποίηση εμφανίζεται το 1970 με την ποιητική συλλογή “Ένα καλοκαίρι” που τυπώνεται στη Θεσσαλονίκη από το τυπογραφείο Νικολαΐδη και με επιμέλεια του Ντίνου Χριστιανόπουλου, ιδιωτική έκδοση.

Η δεύτερη συλλογή του με τίτλο “Δέλτα-Ξι-Θήτα” αποτελεί επίσης ιδιωτική έκδοση και τυπώνεται το 1975, από το ίδιο τυπογραφείο με επιμέλεια του Κάρολου Τσίζεκ και εξώφυλλο του Παύλου Βασιλειάδη. Το 1982 εκδίδεται από τις εκδόσεις “Μπαρμπουνάκη” η συλλογή “Πρατήριο καυσίμων” με εξώφυλλο και πάλι του Παύλου Βασιλειάδη. Ακολουθεί η συλλογή “Αποσβέσεις” το 1987 από τις εκδόσεις “Διαγωνίου” με επιμέλεια Ντίνου Χριστιανόπουλου και εξώφυλλο του Κάρολου Τσίζεκ. Αυτή η συλλογή του 1987 αποτελούσε μια δεύτερη ματιά στη συνολική μέχρι τότε δουλειά του ποιητή με επιλογή ποιημάτων από προηγούμενες συλλογές όπως και από την ανέκδοτη συλλογή “Κομματική Εποχή”.

Το 2001 κάνει μία τομή χρησιμοποιώντας το διαδίκτυο σε δική του ιστοσελίδα (www.karatzoglou-poems.gr) για τη δημοσίευση της ποιητικής συλλογής “Δοαβατήρια” η οποία τελικά ενσωματώνεται το 2006 στη συλλογή “Αποτελέσματα Χρήσεως”. Το 2006 εκδίδεται η συλλογή “Αποτέλεσμα χρήσεως” από τις εκδόσεις “Ίκαρος” με ποιήματα από τις ανέκδοτες συλλογές “Διαβατήριος έρωτας”, “Καταθέσεις προθεσμίας” και “Αποτελέσματα χρήσεως”. Η συλλογή προτάθηκε ως υποψήφια (σε shortlist) για το βραβείο ποίησης του περιοδικού “Διαβάζω” το 2006. Το 2009 εκδίδεται από τις εκδόσεις “Ίκαρος” ο “Πηγαίος κώδικας, Ποιητική διαδρομή 1964-2009”. που αποτελεί μια επιλογή από δημοσιευμένα (1970-2006) και ανέκδοτα ποιήματα (2005-2009). Τέλος, τον Δεκέμβριο 2017 τυπώνεται από τις εκδόσεις Ρώμη (Θεσσαλονίκη) η 7η συλλογή του με τίτλο “Εγγραφές κλεισίματος”.

Ποιήματά του βρίσκονται δημοσιευμένα σε ανθολογίες, αφιερώματα, περιοδικά, εφημερίδες, και στο Διαδίκτυο.

The post «Το ημερολόγιο Κατοχής του Βενιαμίν Χαΐμ Καπόν – 1446 μέρες αγωνίας», του Γιάννη Καρατζόγλου appeared first on Streamia.gr | Live Streaming Greece - Video Production - Event Management.

Το φωτορεπορτάζ.
Το βιβλίο «Εμφύλιες Μάχες Ιδεών. Ο ιδεολογικός εμφύλιος πόλεμος στην Ελλάδα 1946 – 1960».
Ο συγγραφέας Γιώργος Ν. Παπαθανασόπουλος.
Οι εκδόσεις Επίκεντρο.

Το βίντεο και το Live Streaming παρέχονται με την υποστήριξη της Streamia και του Bookia.

Για το βιβλίο και το θέμα του μίλησαν:

• Θανάσης Βαλτινός, συγγραφέας, ακαδημαϊκός
• Τάκης Λαζαρίδης, συγγραφέας
• Διαμαντής Σεϊτανίδης, δημοσιογράφος
• Γιώργος Ν. Παπαθανασόπουλος, συγγραφέας, δημοσιογράφος

Τη συζήτηση συντόνισε ο Πέτρος Παπασαραντόπουλος, εκδότης, συγγραφέας.

«Το διάβασες; Πες τη γνώμη σου στο Bookia!»
Γίνε μέλος και βαθμολόγησε στο Bookia αυτό το βιβλίο και γενικά τα βιβλία που διαβάζεις!

Ο εκδότης του Επίκεντρου Πέτρος Παπασαραντόπουλος καλωσόρισε τους παρευρισκόμενους στην παρουσίαση και αναφέρθηκε στον «άλλο εμφύλιο» που διεξαγόταν παράλληλα με την πολεμική αναμέτρηση των δύο πλευρών, «Ο εμφύλιος των ιδεών», όπως τον χαρακτήρισε, το θέμα του βιβλίου.

Ξεκαθάρισε τον όρο «ιδέες», σε αντίθεση με τη μαρξιστική θεώρηση ότι αυτές είναι μία αντανάκλαση της οικονομικής βάσης και για αυτό αποκαλούνται «εποικοδόμημα», μία απλοϊκή αντίληψη που επικράτησε σε μεγάλο τμήμα των συντηρητικών ή φιλελευθέρων που πιστεύουν ότι οι ιδέες δεν παίζουν κανένα ρόλο, όλα είναι αποφασισμένα, σε αντίθεση με τον ίδιο που υποστηρίζει ότι «οι ιδέες είναι εκδικήτριες, εκπορεύονται από τις κοινωνικές διεργασίες και επιστρέφουν με υλική δύναμη, δύναμη που αλλάζει κοινωνίες, το τσιμέντο του κοινωνικού σχηματισμού».

Τοποθέτησε το εν λόγω βιβλίο στην κατηγορία της «ιστορίας των ιδεών» και το χαρακτήρισε πάρα πολύ σημαντική συμβολή στην οποία ο συγγραφέας σκιαγραφεί το περιβάλλον στο οποίο μαίνεται ο ιδεολογικός πόλεμος, τα δύο στρατόπεδα, το αριστερό και το αστικό, τα οποία κάθε άλλο παρά μονολιθικά είναι προκαλώντας εσωτερικές διαιρέσεις σε αυτά.

Στο αστικό, έχουμε τη διαίρεση μεταξύ συντηρητικών και φιλελευθέρων και στο αριστερό, τους δογματικούς φιλοσοβιετικούς και τους μετριοπαθείς οι οποίοι πίστεψαν στην ουτοπία του σοσιαλισμού με ανθρώπινο πρόσωπο.

Αυτά τα δύο στρατόπεδα, με τις αντιθέσεις και αντιφάσεις τους, αναλύει ο συγγραφέας με ψύχραιμο τρόπο, με μεγάλο πλεονέκτημα το πλούσιο πραγματολογικό υλικό, απόψεις και αποφάσεις που με «υπομονή μυρμηγκιού» συνέλεξε ο συγγραφέας.

Ως κεντρική διαπίστωση, ο ομιλητής κατέθεσε το ότι οι συντηρητικοί και φιλελεύθεροι στην ιδεολογία πολίτες μπορεί να νίκησαν αλλά έκτοτε αδιαφόρησαν στον έναντι των κομμουνιστών ιδεολογικό πόλεμο, αδιαφορώντας και για τις τραγικές εξελίξεις στις χώρες του υπαρκτού σοσιαλισμού και την κομμουνιστική προπαγάνδα καταλήγοντας, «οι αστικές δυνάμεις μπορεί να κέρδισαν στα πεδία αλλά έχασαν στη μάχη των ιδεών».

Για την εξήγηση αυτού του φαινομένου, ο συγγραφέας σκιαγραφεί στο βιβλίο κάποιους λόγους, όπως ο πραγματισμός της αστικής παράταξης και το βάρος που έδωσε στην οικονομική ανασυγκρότηση. Συμπλήρωσε ο κος Παπασαραντόπουλος έναν ακόμη λόγο, «το αστικό στρατόπεδο δεν τα πήγαινε πολύ καλά με τις ιδέες, αναπαυόταν στις δάφνες του», είπε και ανέφερε την άποψη του Αλέξανδρου Κίρτση, «η αριστερά ηττήθηκε τη δεκαετία του ’50 και ολοκληρωτικά του ’60, όχι από τις ιδέες αλλά από την αντιπαροχή καθώς τα χαμηλότερα εισοδηματικά στρώματα εμπνέονταν από τις διαδικασίες της κοινωνικής ενσωμάτωσης και τις δυνατότητες της καταναλωτικής κοινωνίας».

Αυτό το τοπίο συνεχίζει να υπάρχει και μετά το ’60, όπου σταματάει το βιβλίο του συγγραφέα, με την πλήρη ηγεμονία της αριστεράς όπου ο εμφύλιος παρουσιάστηκε με μονοδιάστατο τρόπο και οι ηττημένοι καθαγιάστηκαν και θεωρήθηκε ότι εάν κέρδισαν τον εμφύλιο, η Ελλάδα θα ήταν επίγειος παράδεισος.

Ο κος Παπασαραντόπουλος θεωρεί ότι αυτή η ιδεολογική ηγεμονία της αριστεράς στην μεταπολιτευτική Ελλάδα δημιούργησε τις προϋποθέσεις για την εντελώς λανθασμένη αντιμετώπιση της κρίσης στην ελληνική κοινωνία.

«Το σύνολο της ελληνικής διανόησης παρελαύνει σε αυτό το βιβλίο, η Ελένη Βλάχου, ο Γιώργος Θεοτοκάς, ο Άγγελος Τερζάκης, ο Θανάσης Πετσάλης Διομήδης, ο Θανάσης Βαλτινός, ο Γιάννης Ρίτσος, ο Μανώλης Αναγνωστάκης, ο Μανώλης Γλέζος, ο Δημήτρης Ραφτόπουλος, ο Νικηφόρος Βρετάκος, αναφέρονται/αναλύονται τα σημαντικότερα περιοδικά ιδεολογικού χαρακτήρας της εποχής, η Εκλογή, οι Εικόνες, η Νέα Εστία, η Επιθεώρηση Τέχνης, η Κριτική και αφιερώνονται αρκετές σελίδες στη δράση των αδελφοτήτων Η Ζωή και Ο Σωτήρ και το ρόλο τους στον ιδεολογικό εμφύλιο», είπε και έκλεισε με τα λόγια του επιχειρηματία Γεωργίου Δράκου, ιδρυτή της εταιρείας ΙΖΟΛΑ, «οι κομμουνιστές διανοούμενοι πέτυχαν να κλονίσουν το ιδεολογικό υπόβαθρο της ελευθερίας, δεν έβλεπαν ότι δεν δημιουργείται πλούτος απογοητεύοντας, απαλοτριώνοντας και εξορίζοντας τους πιο δυναμικούς της αναπτύξεως και της οικονομικής προόδου, δεν έβλεπαν ότι πτωχένοντας οι πλούσιοι δεν πλουτίζουν οι φτωχοί, απέκτησαν ένα επίστρωμα ηθικής ανωτερότητας ώστε να εμφανίζονται ως μεγάλοι διδάσκαλοι δικαιοσύνης θεωρώντας ηθική θέση να μισείς την ιδιοκτησία, το κέρδος, την επιτυχία, τους Αμερικάνους για την πρόοδό τους».

Ο ακαδημαϊκός Θανάσης Βαλτινός ευχαρίστησε τον συγγραφέα για την παρουσία του εκεί και χαρακτήρισε το βιβλίο ως «θησαυρό πληροφοριών και συσχετισμών για μία άγρια και εξαιρετικά επικίνδυνη εποχ, επίμονα πλαστογραφημένη».

Στο βιβλίο παρουσιάζονται οι ιδεολογικές μάχες στις ποικίλες διαστάσεις τους με σαφήνεια και νηφαλιότητα και ο ομιλητής βρίσκει εξαιρετικά ενδιαφέρον τον τρόπο άρθρωσης του μελετήματος, χωρισμένο σε μέρη όπου παρουσιάζονται με πληρότητα τα διάφορα θέματα.

Στο πρώτο μέρος, π.χ., εξετάζεται ο ιδεολογικός εμφύλιος πόλεμος, η προετοιμασία του εδάφους όπου στρώθηκε η τελική σύγκρουση, ένα ορυχείο στοιχείων μέσα από τα οποία παρατηρούμε τα γεγονότα διαπιστώνοντας με μελαγχολία πόσος ιδρώτας κύλησε για «ένα αδειανό πουκάμισο, εντέλει».

Ο ομιλητής σχολίασε την πλούσια βιβλιογραφία και το χωρισμό του βιβλίου σε κεφάλαια, «μικρές θεματικές ενότητες» όπως τις χαρακτήρισε και ανέφερε κάποια από αυτά, πως γράφεται η ιστορία ενός εμφυλίου, η προπαγανδιστική δράση των κομμουνιστών, η αρχή της ιδεολογικής αντιπαράθεσης, η κίνηση της Ζωής στον ιδεολογικό εμφύλιο πόλεμο, η περίπτωση του Μανώλη Γλέζου, η κοινωνική και ιδεολογική πραγματικότητα το ’50, η εκπαίδευση το ’50.

Ο κος Βαλτινός περιέγραψε με αφηγηματικό τρόπο δύο περιστατικά τα οποία δείχνουν την ατμόσφαιρα του βιβλίου του Γιώργου Παπαθανασόπουλου, την περιπέτεια νέων ανθρώπων που είναι απροσανατόλιστοι μέσα σε ένα γενικότερο χάος το οποίο δεν βοηθάει κανέναν να σταθεί στα πόδια του και να αντιμετωπίσει την κατάσταση, μία αφήγηση που μπορείτε να παρακολουθήσετε από το -1:00:40 περίπου του βίντεο.

Ο συγγραφέας Τάκης Λαζαρίδης χαρακτήρισε «εξαιρετικά ενδιαφέρον» το βιβλίο και πρότεινε στην επανέκδοση να προταθεί στον υπότιτλο η λέξη «μονόπλευρος», δηλαδή «Ο μονόπλευρος ιδεολογικός εμφύλιος πόλεμος στην Ελλάδα 1946-1960», διότι, όπως υποστήριξε, αυτός ο πόλεμος υπήρξε μονόπλευρος.

Από τη μία μεριά μια στρατιά φανατικών του ιδεολογικού πολέμου διηύθυνε τον ιδεολογικό πόλεμο χωρίς αναστολές και σεβασμό στην αλήθεια και την ηθική, και από την άλλη μεριά μεμονωμένα άτομα προσπαθούσαν μάταια να ανακόψουν την επέλαση της αριστερόστροφης προπαγάνδας, με αναπόφευκτο αποτέλεσμα την ιδεολογική κυριαρχία της αριστεράς η οποία μετατράπηκε και σε πολιτική κυριαρχία, αυτό που ζούμε σήμερα στη χώρα μας.

Αναρωτήθηκε ο ομιλητής, «γιατί η δημοκρατική παράταξη έδειξε τόση αδιαφορία για τον ιδεολογικό πόλεμο;» και παρέθεσε τις δικές του εκδοχές. Πρώτον, «διότι θεώρησε ότι αφού νίκησε στο πεδίο της μάχης ο αγώνας έληξε εκεί και δεν υπήρχε πλέον αντίπαλος» και δεύτερον, «η φιλελεύθερη παράταξη έδρασε κινούμενη με μικροκομματικά κριτήρια, καιροσκοπισμό και ιδιοτέλεια». Πιο συγκεκριμένα, σκέφτηκαν ότι αν αναδειχθούν τα ολέθρια αποτελέσματα των προσπαθειών κατάληψης με τη βία της εξουσίας από το ΚΚΕ, είναι πιθανόν ένα μέρος των ψηφοφόρων του να στραφεί προς την κεντροαριστερά και αυτή η ισχυροποίηση της κεντροαριστεράς θα καταστήσει την κατάληψη της εξουσίας από τη δημοκρατική παράταξη πολύ δύσκολη υπόθεση, για αυτό και δεν συμμετείχε στον ιδεολογικό πόλεμο, με αποτέλεσμα την πλήρη κυριαρχία της κομμουνιστικής ιδεολογίας.

Ο συγγραφέας μιλάει για τα αθώα θύματα του εμφυλίου που πράγματι υπήρξαν και από τις δύο πλευρές, με δυσκολία να καθοριστεί ποια διέπραξε τα περισσότερα. Δεν είναι όμως αυτό το θέμα αλλά το ποιος ευθύνεται για τον εμφύλιο, για τον οποίο αποκλειστικός υπεύθυνος είναι η κομμουνιστική αριστερά η οποία δρούσε υπακούοντας αυστηρά στις εντολές της Μόσχας. «Αυτό δεν είναι κάτι που το υποστηρίζει μόνον ο ίδιος αλλά και οι ίδιοι οι ηγέτες του ΚΚ και του Δημοκρατικού Στρατού (ΔΣ)», είπε ο κος Λαζαρίδης και ανέφερε δήλωση του Ζαχαριάδη, «θυσίασα για τους σοβιετικούς τα παλικάρια του ΔΣ», του Δημήτρη Βλαντά, «οι σοβιετικοί μας έσπρωξαν στον εμφύλιο», του Γιώργου Γούσια, «Απρίλης του ’44 έρχεται εντολή από τη Μόσχα να σταματήσουμε τον εμφύλιο και εμείς αρχίσαμε να τα μαζεύουμε ενώ σε ένα μήνα πήραμε νέα εντολή να συνεχίσουμε, παρά το εμφανές του αναπόφευκτου της ήττας».

Ο ομιλητής αναφέρθηκε και στην αφήγηση του Αλέξανδρου Σβώλου, συνομιλίας που είχε με τον Γεώργιο Παπανδρέου από την οποία προκύπτει ότι «η μεταβολή του ΚΚ υπήρξε απότομος και οφείλεται σε εξωτερικάς υποδείξεις», και σε αυτές τις λέξεις υποστηρίζει ο κος Λαζαρίδης ότι κρύβεται όλη η αλήθεια για τον Δεκέμβρη.

Στο ερώτημα που θέτει ο συγγραφέας στον επίλογό του, «που πάει ο σύγχρονος κόσμος; που πάει η χώρα μας;», ο κος Λαζαρίδης παρέθεσε στοιχεία που επιτρέπουν αισιοδοξία. Πρώτον, ο δημοκρατικός κόσμος τον 20ο αιώνα αντιμετώπισε νικηφόρα και τον μαύρο και τον κόκκινο φασισμό και δεν απειλείται ούτε από το Ισλάμ ούτε από την τρομοκρατία ούτε από άλλες εξάρσεις εθνικισμού, ρατσισμού κ.λπ. Δεύτερον, η ανθρωπότητα μπαίνει δυναμικά στην 4η βιομηχανική επανάσταση ανοίγοντας ασύλληπτες δυνατότητες στην ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων που θα φέρει και αλλαγή των παραγωγικών σχέσεων περνώντας από το βασίλειο της ανάγκης στο βασίλειο της ελευθερίας.

«Τα δύο κόμματα που κυβέρνησαν μεταπολιτευτικά τη χώρα, πρόδωσαν την αποστολή τους. Αντί να οικοδομήσουν μία αστική δημοκρατία κατά τα πρότυπα της Δύσης, προτίμησαν την καλοπέραση με δανεικά και έστρωσαν το δρόμο για τον ΣΥΡΙΖΑ οδηγώντας τη χώρα κόντρα στο ρεύμα της ιστορίας», είπε ο κος Λαζαρίδης κλείνοντας και σχολίασε ότι την ελπίδα ότι ο ΣΥΡΙΖΑ θα ηττηθεί την ενισχύει η κυκλοφορία βιβλίων όπως αυτό του Γιώργου Παπαθανασόπουλου και συνεχάρη τον συγγραφέα του.

Ο δημοσιογράφος Διαμαντής Σεϊτανίδης ευχαρίστησε για την πρόσκληση και δήλωσε ότι το βιβλίο ήταν για τον ίδιο μία σειρά από εκπλήξεις. Περιέγραψε περιστατικό στο γραφείο του όπου στην ένταση της καθημερινότητας δέχεται κλήση από τον συγγραφέα Γιώργο Παπαθανασόπουλο ο οποίος τον ενημερώνει για την έκδοση αυτού του βιβλίου. Παραδέχτηκε ότι η πρώτη του σκέψη αδίκησε το βιβλίο θεωρώντας ότι θα διαβάσει περίπου τα ίδια πράγματα, ίσως με καλύτερο τρόπο, λόγω του συγγραφέα του. Απολογήθηκε για αυτή του την προσέγγιση η οποία ανατράπηκε διαβάζοντας το βιβλίο.

Τα βιβλία για τον εμφύλιο τα κατατάσσει σε τρεις κατηγορίες, «της μιας πλευράς», «της άλλης πλευράς» και «”η πυραμίδα 267″, του Ρένου Αποστολίδη» που δεν είναι καμιάς πλευράς, το προσωπικό δράμα ενός ανθρώπου που δεν ήθελε να πολεμήσει τους αδελφούς του παρά το ότι αναγκάστηκε να το κάνει.

Διαβάζοντας το πρώτο κεφάλαιο του βιβλίου, του έκανε εντύπωση η συνεχής παραπομπή του συγγραφέα στον Ντοστογιέφσκι, στον Σβορώνο, στον Τρόσκι, στον Ιβάν Κλίμα, στον Στάθη Καλύβα. Αυτό του έδωσε μία εντελώς διαφορετική εικόνα για το βιβλίο απ’ ότι πριν. Συνεχίζοντας την ανάγνωση είδε να παρελαύνουν ο Όργουελ, ο Χάξλεϊ, ο Κέστλερ, ο Παπαϊωάννου, ο Καστοριάδης, ο Γκόργκι.

«Ο ιδεολογικός πόλεμος δόθηκε», είπε ο κος Σεϊτανίδης αλλά μετά την ανάγνωση του βιβλίου καταλήγει στο συμπέρασμα ότι «δεν χάθηκε τότε αλλά αργότερα». Για την υποστήριξη αυτής της θέσης ανέφερε τις εκλογές της εποχής υποστηρίζοντας ότι εάν είχε χαθεί, δεν θα εκλέγονταν αστικές δυνάμεις έως και το ’65, χάθηκε αργότερα για πολλούς και διαφορετικούς λόγους.

Εξήγησε αυτή την έκβαση λέγοντας ότι «η ιδεολογία της ελευθερίας υποφέρει στη στράτευση, αν πρέπει να στρατευτείς σε μία μάχη ως φύσει ελεύθερος, υποφέρεις, όπως και η στρατευμένη ιδεολογία υποφέρει σε καθεστώς ελευθερίας».

Στα πλεονεκτήματα του βιβλίου πρόσθεσε δύο επιπλέον προσόντα τα οποία διαπίστωσε μετά την ανάγνωσή του. «Πρώτον, όποιος το πάρει παίρνει ένα βιβλίο και έχει δύο», είπε ο ομιλητής εννοώντας το και ως βιβλίο αναφοράς, ως πηγή ενημέρωσης και παραπομπών. «Δεύτερον, βοηθάει σε συμπεράσματα όχι ως μία ευθύγραμμη οδό με διαχωρισμό καλών και καλών», για αυτό και το κάνει πολύτιμο αφήνοντας στον αναγνώστη την ευθύνη να αφομοιώσει αυτό που θέλει.

«Κόσμημα για κάθε βιβλιοθήκη» χαρακτήρισε το βιβλίο, «για κάθε Έλληνα ο οποίος σέβεται όλα όσα η λέξη περικλείει», είπε ο κος Σεϊτανίδης κλείνοντας την ομιλία του.

Ο συγγραφέας Γιώργος Παπαθανασόπουλος αναίρεσε όλα όσα σχεδίασε να πει ακούγοντας όσα ειπώθηκαν νωρίτερα από τους άλλους ομιλητές και τον κάλυψαν πλήρως. Ευχαρίστησε την οικογένειά του, τους φίλους του, τους συνεργάτες του που τον στήριξαν σε αυτό το έργο. Ευχαρίστησε ιδιαίτερα τον Ακαδημαϊκό Θανάση Βαλτινό τον οποίο θεωρεί ως τον κύριο υπεύθυνο για την έκδοση αυτή παροτρύνοντάς τον να το εκδώσει αφού διάβασε τα πρώτα κείμενα.

Ευχαρίστησε όλους τους ομιλητές με μία περιεκτική αναφορά στο έργο του καθενός.

Το «Εμφύλιες μάχες ιδεών» είναι ένας θησαυρός πληροφοριών και συσχετίσεων για μια εποχή άγρια και εξαιρετικά επικίνδυνη. Για μια εποχή επίμονα πλαστογραφημένη….Έχουν περάσει ήδη εβδομήντα χρόνια και είναι εντυπωσιακή η επιμονή των τότε ηττημένων να επιβάλλουν – το έχουν καταφέρει σχεδόν – τη δική τους ιστορική εκδοχή. Στις «Εμφύλιες μάχες ιδεών» παρουσιάζονται αυτές στις ποικίλες διαστάσεις τους, με σαφήνεια και νηφαλιότητα. Βρίσκω εξαιρετικά ενδιαφέροντα τον τρόπο άρθρωσης του μελετήματος. Χωρισμένο σε μέρη, παρουσιάζει σε κάθε ένα με πληρότητα τα διάφορα θέματα. Στο πρώτο π.χ. εξετάζεται ο ιδεολογικός εμφύλιος πόλεμος. Είναι η προετοιμασία του εδάφους πάνω στο οποίο θα κριθεί η τελική σύγκρουση.

Πρόκειται για ένα ορυχείο στοιχείων. Μέσα από αυτά παρατηρώντας κανείς τα γεγονότα από τη σημερινή απόσταση διαπιστώνει, με μελαγχολία, πόσος πνευματικός ιδρώτας κύλησε για ένα αδειανό πουκάμισο, εν τέλει.

Σαν πρόσθετο προσόν του βιβλίου πρέπει να αναφέρω την πλούσια βιβλιογραφία.

– Θανάσης Βαλτινός

Ο Γιώργος Ν. Παπαθανασόπουλος γεννήθηκε στην Αθήνα το 1946. Σπούδασε Χημεία και Θεολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και μετεκπαιδεύτηκε σε θέματα Μάνατζμεντ. Από το 1982 συνεργάστηκε ως συντάκτης και αρχισυντάκτης του περιοδικού Εποπτεία και αρθρογράφησε στον Οικονομικό Ταχυδρόμο. Από το 1991 αφιερώθηκε αποκλειστικά στην δημοσιογραφία, ως συντάκτης των εφημερίδων Ελεύθερος Τύπος και Τύπος της Κυριακής όπου συνεχίζει να αρθρογραφεί. Αρθρογραφεί επίσης σε ιστοσελίδες και μπλογκς.

The post «Εμφύλιες Μάχες Ιδεών», του Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου appeared first on Streamia.gr | Live Streaming Greece - Video Production - Event Management.

Το φωτορεπορτάζ.
Το βιβλίο «Ο ελληνικός εμφύλιος πόλεμος (1946-1949)».
Ο συγγραφέας Σπυρίδων Πλακούδας.
Οι Εκδόσεις Επίκεντρο.

Το βίντεο και το Live Streaming παρέχονται με την υποστήριξη της Streamia.

Για το βιβλίο μίλησαν:

• Κλεάνθης Κυριακίδης, δρ. Διεθνολόγος
• Βασίλης Νέδος, Διπλωματικός Συντάκτης, εφημερίδα Καθημερινή
• Ευάνθης Χατζηβασιλείου, Καθηγητής τμ. Ιστορίας και Αρχαιολογίας, Ε.Κ.Π.Α.

Τη συζήτηση συντόνισε ο εκδότης του Επίκεντρου, Πέτρος Παπασαραντόπουλος.

«Το διάβασες; Πες τη γνώμη σου στο Bookia!»
Γίνε μέλος και βαθμολόγησε στο Bookia αυτό το βιβλίο και γενικά τα βιβλία που διαβάζεις!

Κατά τον 21ο αιώνα, ο ανταρτοπόλεμος συνιστά τον πιο διαδεδομένο τύπο πολέμου παγκοσμίως, προκαλώντας αέναες διαφωνίες ως προς την καταλληλότερη μέθοδο αντιμετώπισής του. Οπότε, ο Εμφύλιος Πόλεμος (1946-1949) χρίζει ιδιαίτερης προσοχής ένεκα της διττής μοναδικότητάς του: είναι το πρώτο πεδίο σύγκρουσης μεταξύ των δύο υπερδυνάμεων μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και επίσης μια σπάνια περίπτωση ήττας ανταρτών κατά τον Ψυχρό Πόλεμο. Εν συντομία, το βιβλίο ανά χείρας αναλύει σε βάθος, πρώτον, πώς η Ελλάδα πρωταγωνίστησε στις διεθνείς εξελίξεις παρά το μικρό μέγεθός της και, δεύτερον, πώς ένα ισχυρό αντάρτικο ηττήθηκε εντός μόλις 4 ετών. Σε αντίθεση με ομοειδή έργα, το βιβλίο αυτό ερμηνεύει τον Εμφύλιο Πόλεμο υπό το πρίσμα της Στρατηγικής – όχι της Ιστορίας ή της Πολιτικής. Ως εκ τούτου, το βιβλίο αυτό θα αποδειχθεί λίαν χρήσιμο τόσο στους λάτρεις της σύγχρονης Ελληνικής ιστορίας όσο και στους μελετητές των Διεθνών Σχέσεων και της Στρατηγικής – ιδίως στους μελετητές του ανταρτοπόλεμου.

Ο Δρ Σπυρίδων Πλακούδας είναι επίκουρος καθηγητής Διεθνών Σχέσεων και Στρατηγικής στο American University in the Emirates και αντιπρόεδρος του ΚΕΔΙΣΑ. Οι επιστημονικές δημοσιεύσεις του αφορούν τη σύγχρονη Ελληνική Ιστορία, το Κουρδικό Ζήτημα και την (υψηλή) στρατηγική με έμφαση στον ανταρτοπόλεμο και την τρομοκρατία.

Ο Δρ. Σπυρίδων Πλακούδας είναι επίκουρος καθηγητής Διεθνών Σχέσεων και Στρατηγικής στο American University in the Emirates και αντιπρόεδρος του ΚΕΔΙΣΑ. Οι επιστημονικές δημοσιεύσεις του αφορούν τη σύγχρονη Ελληνική Ιστορία, το Κουρδικό Ζήτημα και την (υψηλή) στρατηγική με έμφαση στον ανταρτοπόλεμο και την τρομοκρατία.

The post «Ο ελληνικός εμφύλιος πόλεμος (1946-1949)», του Σπυρίδωνα Πλακούδα appeared first on Streamia.gr | Live Streaming Greece - Video Production - Event Management.