Το φωτορεπορτάζ.
Το βιβλίο «Μικρό και αλαζονικό έθνος»
Ο συγγραφέας Μάκης Καραγιάννης.
Οι εκδόσεις Επίκεντρο.

Για το έργο του συγγραφέα μίλησαν:

• Δημήτρης Κόκορης, Επίκουρος Καθηγητής τμ. Φιλοσοφίας και Παιδαγωγικής Α.Π.Θ.
• Αντώνης Μανιτάκης, ομότιμος καθηγητής Συνταγματικού Δικαίου, πρώην υπουργός Διοικητικής Μεταρρύθμισης και Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης,
• Ανδρέας Πανταζόπουλος, αναπληρωτής καθηγητής, Τμήμα Πολιτικών Επιστημών ΑΠΘ
• Μάκης Καραγιάννης, πεζογράφος, κριτικός

Την εκδήλωση συντόνισε ο εκδότης του Επίκεντρου και συγγραφέας, Πέτρος Παπασαραντόπουλος.

«Το διάβασες; Πες τη γνώμη σου στο Bookia!»
Γίνε μέλος και βαθμολόγησε στο Bookia αυτό το βιβλίο ή γενικά τα βιβλία που διαβάζεις!

Τι κάνει αυτό το “μικρό και αλαζονικό έθνος”, όπως το ονόμαζε ο Νίτσε, να ξεχωρίζει θετικά ή αρνητικά; Γιατί άραγε η Ελλάδα, ενώ ήταν από τα πρώτα έθνη που κατά τον 19ο αιώνα υιοθέτησε τους πιο προχωρημένους ευρωπαϊκούς θεσμούς, ανακυκλώνει την ατελέσφορη πάλη της νεωτερικότητας με την παράδοση; Γιατί η συγκρότηση του νεωτερικού υποκειμένου που σμιλεύτηκε στη Δύση παρέμεινε στην Ελλάδα ημιτελής; Γιατί ο Λόγος παραμένει υπόσχεση χωρίς αντίκρισμα, δεν εκταμιεύεται ως ατομική ευθύνη, δεν γονιμοποιείται σε συλλογική Πράξη;

Η απόπειρα να ψηλαφήσουμε την κρίση σκοντάφτει στην επανάληψη των καταγωγικών ερωτημάτων με τα οποία γράφεται ιστορικά το ελληνικό δράμα. Το ανά χείρας δοκίμιο επιχειρεί να ανιχνεύσει διαχρονικά την ελληνική ιδιαιτερότητα με άξονες τις έννοιες της ατομικής ευθύνης, της συγκρότησης του υποκειμένου, του εμφυλίου πάθους, της ελληνικότητας, του έθνους, του λαού, του λαϊκισμού, αλλά και να την κατανοήσει θέτοντας την ελληνική σκέψη στον καθρέφτη της ευρωπαϊκής: Αθήνα ή Ιερουσαλήμ; Ευκλείδης ή Νεύτων; Αντιγόνη ή Αντιγόνες; Φάουστ ή Ζορμπάς;

Ο Μάκης Καραγιάννης γεννήθηκε στις Γούλες Κοζάνης το 1958. Σπούδασε μαθηματικά στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. Είναι συνιδρυτής του περιοδικού “Παρέμβαση” και συμμετείχε στη διεύθυνσή του (1988-1993). Έχει δημοσιεύσει πεζογραφία, λογοτεχνική κριτική και μελέτες. Ασκεί συστηματικά κριτική βιβλίου από τις στήλες της εφημερίδας “Η Αυγή” και από το ιστολόγιο “Τοις Εντευξομένοις” (http://mkaragiannis.blogspot.com).

The post Μάκης Καραγιάννης, «Μικρό και αλαζονικό έθνος» appeared first on Streamia.gr | Live Streaming Greece - Video Production - Event Management.

Το φωτορεπορτάζ.
Το βιβλίο «Τρελοί, τσαρλατάνοι, ταραχοποιοί».
Ο συγγραφέας Roger Scruton.
Οι εκδόσεις Επίκεντρο.

Για το έργο του συγγραφέα μίλησαν:

• Παναγιώτης Μαντζούφας, αναπληρωτής καθηγητής Νομικής Σχολής ΑΠΘ
• Ανδρέας Πανταζόπουλος, αναπληρωτής καθηγητής, Τμήμα Πολιτικών Επιστημών ΑΠΘ
• Πέτρος Παπασαραντόπουλος, συγγραφέας, εκδότης.

Την εκδήλωση συντόνισε ο εκδότης του Επίκεντρου και συγγραφέας, Πέτρος Παπασαραντόπουλος.

«Το διάβασες; Πες τη γνώμη σου στο Bookia!»
Γίνε μέλος και βαθμολόγησε στο Bookia αυτό το βιβλίο ή γενικά τα βιβλία που διαβάζεις!

Το βιβλίο του Roger Scruton “Τρελοί, τσαρλατάνοι, ταραχοποιοί” αποτελεί μια συντριπτική κριτική της σύγχρονης αριστερής σκέψης. Εξετάζοντας τους συγγραφείς της Νέας Αριστεράς που κυριάρχησαν στον φιλοσοφικό δημόσιο διάλογο για πάνω από πενήντα χρόνια -Χομπσμπάουμ, Τόμσον και Μίλιμπαντ· Σαρτρ, Φουκώ και Ντελέζ· Αντόρνο, Λούκατς και Χάμπερμας· Γκράμσι, Μπαντιού και Ζίζεκ- ο Scruton επικρίνει τις ιδέες τους, αφού πρώτα επιχειρεί να εξηγήσει το έργο τους. Σε όλους τους παραπάνω διανοητές, υποστηρίζει ο Scruton, η κενή ρητορική υπερισχύει της προσεκτικής ανάλυσης, και η χυδαία ανοησία της σεβαστής λογικής σκέψης. Σε αυτήν την αναζωογονητικά σώφρονα απάντηση στην τρέχουσα αριστερή φιλοσοφία ο Scruton ρωτάει πώς και γιατί αυτοί οι συγγραφείς έγιναν τόσο δημοφιλείς, και γιατί άλλες φωνές εκτός της αριστερής διανόησης περιθωριοποιήθηκαν.

Ο Roger Scruton διατέλεσε καθηγητής Αισθητικής από το 1985 έως το 1992 στο Κολέγιο Birkbeck του Πανεπιστημίου του Λονδίνου.

The post Roger Scruton, «Τρελοί, τσαρλατάνοι, ταραχοποιοί» appeared first on Streamia.gr | Live Streaming Greece - Video Production - Event Management.

Το φωτορεπορτάζ.
Το βιβλίο «Δέκα και μία δεκαετίες πολιτικών διαιρέσεων. Οι διαιρετικές τομές στην Ελλάδα την περίοδο του 1910-2017», τχ. 1-7»
Ο συγγραφέας Θανάσης Διαμαντόπουλος.
Οι εκδόσεις Επίκεντρο.

Οι εκδόσεις Επίκεντρο παρουσίασαν στην 15η Διεθνή Έκθεση βιβλίου Θεσσαλονίκης, τη σειρά του Θανάση Διαμαντόπουλου, «Δέκα και μία δεκαετίες πολιτικών διαιρέσεων. Οι διαιρετικές τομές στην Ελλάδα την περίοδο του 1910-2017», τχ. 1-7».

Για το έργο του συγγραφέα μίλησαν:

• Ευάγγελος Βενιζέλος, βουλευτής, πρώην υπουργός, καθηγητής Συνταγματικού Δικαίου ΑΠΘ
• Ιωάννης Στεφανίδης, Καθηγητής Νομικής Σχολής Α.Π.Θ.
• Θανάσης Διαμαντόπουλος, συγγραφέας

Την εκδήλωση συντόνισε ο εκδότης του Επίκεντρου και συγγραφέας, Πέτρος Παπασαραντόπουλος.

«Το διάβασες; Πες τη γνώμη σου στο Bookia!»
Γίνε μέλος και βαθμολόγησε στο Bookia αυτό το βιβλίο ή γενικά τα βιβλία που διαβάζεις!

Η ιδέα να υπάρξει μια σειρά που να καλύπτει την πολιτική ζωή  της Ελλάδας με ευσύνοπτα τομίδια, από τα οποία το καθένα να καλύπτει –σε γενικές γραμμές– μια δεκαετία, είναι πολύ καλή. Προσοχή: όχι την Ιστορία, ούτε καν την Πολιτική Ιστορία, μα την πολιτική ζωή. Γιατί ο σχεδιαστής και συγγραφέας της σειράς, αν και «αγγίζει» με πολλούς τρόπους την Ιστορία, είναι ωστόσο πολιτικός επιστήμονας, διαπρεπής καθηγητής στο Πάντειο. Επομένως το μέλημά του είναι σε κάθε τομίδιο να αναδείξει τα βασικά γνωρίσματα της υπό εξέταση περιόδου και μάλιστα ποιες είναι οι «διαιρετικές τομές» που ορίζουν την πολιτική ζωή κατά το αντίστοιχο διάστημα. Μιλάω για «τομίδια», εξαιρετικά ευσύνοπτα μάλιστα, που το καθένα καλύπτει κατά μέσον όρο 90 περίπου σελίδες, ενώ το μεγαλύτερο, που αφορά την τρομερή δεκαετία του ’40, καλύπτει 120. Αυτό είναι όλο. Δηλαδή, αν ήταν Λογοτεχνία, θα ξεπέρναγε μεν το διήγημα, μα δε θα έφτανε και το μυθιστόρημα: θα ήταν νουβέλα.
– Δημήτρης Φύσσας, δημοσιογράφος

The post «Δέκα και μία δεκαετίες πολιτικών διαιρέσεων. Οι διαιρετικές τομές στην Ελλάδα την περίοδο του 1910-2017», Θανάσης Διαμαντόπουλος appeared first on Streamia.gr | Live Streaming Greece - Video Production - Event Management.

Στο πλαίσιο της έκθεσης «160 χρόνια made in Greece. Βιομηχανία, πρωτοπορία, καινοτομία», η Innovathens και οι Εκδόσεις Επίκεντρο παρουσίασαν το βιβλίο του Έντμουντ Φελπς, «Πρόοδος για όλους. Πώς η καινοτομία από τα κάτω δημιουργεί θέσεις εργασίας, προκλήσεις και αλλαγή».

Το φωτορεπορτάζ.
Το βιβλίο «Πρόοδος για όλους».
Ο συγγραφέας Έντμουντ Φελπς.
Οι Εκδόσεις Επίκεντρο.

Για το βιβλίο και το θέμα του μίλησαν:

• Κώστας Αναγνωστόπουλος, καθηγητής Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου Θράκης (ΔΠΘ), επιμελητής του βιβλίου
• Αρίστος Δοξιάδης, οικονομολόγος
• Αντώνης Οικονόμου, διευθυντής Innovathens

Τη συζήτηση συντόνισε ο Πέτρος Παπασαραντόπουλος, εκδότης, συγγραφέας ο οποίος καλωσόρισε το κοινό στο χώρο της Innovathens στο Γκάζι, εκεί όπου χτυπάει η καρδιά της νεοφυούς επιχειρηματικότητας. Σχολίασε την προδιάθεση στο άκουσμα της κυκλοφορίας ενός βιβλίου νομπελίστα οικονομολόγου με πρώτη τη σκέψη ότι θα πρόκειται για ένα βιβλίο γεμάτο στοιχεία, πίνακες, διαγράμματα… αλλά και το εάν αναφέρει κάτι για τη χώρα μας.

«Και οι δύο προσδοκίες διαψεύδονται στο εν λόγω βιβλίο το οποίο προσεγγίζει τα ζητήματα με ολιστικό, απλό και ιδιαίτερα εύληπτο τρόπο», είπε ο κος Παπασαραντόπουλος και ξεκαθάρισε ότι το βιβλίο θεωρεί ως καθοριστικό παράγοντα το «τι συμβαίνει στον κόσμο των ιδεών».

Παρόλο που ο συγγραφέας αναφέρεται πολύ λίγο συγκεκριμένα στην Ελλάδα, δίνει την εντύπωση ότι συνολικά μιλάει για τη χώρα μας, «περιγράφει, χωρίς να την αναφέρει, το γιατί απέτυχε η Ελλάδα του», είπε και συμπλήρωσε ότι όλα τα στοιχεία μπορούν να διαβαστούν και σε σχέση με την Ελλάδα.

Ο επιμελητής της ελληνικής έκδοσης, Κώστας Αναγνωστόπουλος, σχολιάζει στον πρόλογό του ότι στις σύγχρονες οικονομίες κεντρικό ρόλο παίζει η καινοτομία και η σύγχρονη επιχειρηματικότητα, ενώ ο Φελπς παρατηρεί πώς λειτουργούν αυτές οι οικονομίες και μας περιγράφει τη λειτουργία τους με όρους φυσιολογίας με νέες ιδέες να επωάζονται κάθε μέρα δημιουργώντας την ανάγκη καθημερινής επεξεργασίας και ο συγγραφέας περιγράφει στο βιβλίο αυτό, τι χρειάζεται για να υπάρξει καινοτομία.

Ως βασική προϋπόθεση θέτει ο συγγραφέας, κάθε κράτος να κατανοήσει την πηγή της δύναμής του διότι διαφορετικά κινδυνεύει να χάσει το όποιο πλεονέκτημα έχει, και δυστυχώς η Ελλάδα δεν πληροί αυτή τη βασική προϋπόθεση προσπαθώντας να εξηγήσει όλα τα προβλήματά της αναγάγοντάς τα στον «ξένο παράγοντα».

Την ίδια σημασία δίνει ο συγγραφέας στο «όραμα» που πρέπει να υπάρχει σε μία οικονομία που παλεύει να αναπτυχθεί και ο ομιλητής αναφέρθηκε πάλι αρνητικά στην Ελλάδα όπου κυριαρχεί η λογική του μηδενικού ρίσκου ενώ αντίθετα ο υψηλός δυναμισμός έλκει σε ευκαιρίες και γοητεύει τους νέους.

Ο οικονομολόγος Αρίστος Δοξιάδης σχολίασε το τεράστιο μέγεθος της έννοιας «καινοτομία» σε παγκόσμια κλίμακα και διαβεβαίωσε την ευκολία ανάγνωσης του βιβλίου του Φελπς ακόμα και από μη ειδικούς, «περιέχει ελάχιστα στοιχεία», είπε.

Θεμέλιο της λογικής του συγγραφέα είναι ο ορισμός του τι είναι «μοντέρνα οικονομία», με κεντρικό χαρακτηριστικό της το «δυναμισμό», το περιβάλλον όπου πολλοί άνθρωποι έχουν κίνητρα και διάθεση να καινοτομήσουν, κάτι καθόλου αυτονόητο, σπάνιο ακόμη και σήμερα. Διαχώρισε τη ζωντάνια και την αξιοποίηση ευκαιριών από το δυναμισμό.

«Πορεία προς το άγνωστο» είναι ο δυναμισμός στην οικονομία, αξιοποιείς αυτά που ξέρεις αλλά προσπαθείς να φανταστείς καινούργια πράγματα.

Ο ομιλητής όρισε τα στάδια ανάπτυξης των οικονομιών, με πρώτο στάδιο την παραγωγή να καθορίζεται από παράγοντες που υπάρχουν στο περιβάλλον της, με δεύτερο στάδιο τη δυνατότητα συνδυασμού αυτών των παραγόντων και τρίτο στάδιο την καινοτομία με δυνατότητα παραγωγής συνεχώς καινούργιας γνώσης.

Ο συγγραφέας χωρίζει τις χώρες σε ομάδες βάσει των παραπάνω σταδίων ανάπτυξης, συμπεριλαμβανομένης και της Ελλάδας τοποθετώντας την κάτω από το μέσο όρο λόγω του χαρακτηριστικού της να είναι τελικά πολύ πιο πλούσια απ’ ότι δείχνουν οι δείκτες παραγωγικότητας και ανταγωνιστικότητας, «ένα παράδοξο», είπε ο κος Δοξιάδης.

Κατά τον συγγραφέα, σημαντικό στοιχείο είναι η φαντασία των ανθρώπων που είναι ήδη μέσα στην οικονομία, σε αντιδιαστολή με την πεποίθηση ότι οι επιχειρηματίες μετατρέπουν σε προϊόν κάτι που συλλαμβάνεται στον ακαδημαϊκό χώρο.

Η συμπεριφορά των χρηστών σε μία οικονομία είναι επίσης σημαντικός παράγοντας και ως παράδειγμα ανέφερε την αγροτική παραγωγή στην οποία η καινοτομία εισέρχεται με αργούς ρυθμούς, συντηρητισμός τον οποίο βρίσκει λογικό λόγω της ευαισθησίας στην παραγωγή.

Το «τεστ της πεθεράς» είναι δείκτης ανάπτυξης της καινοτόμας επιχειρηματικότητας σε μία χώρα βάσει της δυνατότητας που έχει να απαντήσει «έχω φτιάξει μία νέα επιχείρηση η οποία παράγει κάτι καινοτόμο», στην υποτιθέμενη ερώτηση της υποψήφια πεθεράς, «εσύ τι κάνει παιδί μου;».

Η «βασική ασφάλεια» είναι ένας παράγοντας που ενισχύει ή περιορίζει την καινοτόμα επιχειρηματικότητα, παρόλο που φαίνεται αντίθετο με την γενική αρχή της ανάληψης ρίσκου. «Πρέπει να υπάρχουν λύσεις σε περίπτωση εμφάνισης οποιουδήποτε προβλήματος εμφανιστεί», απώλεια κεφαλαίου, θέματα υγείας κ.λπ.. Οι βασικές υποδομές πρέπει να βοηθούν τους ανθρώπους να πάρουν ρίσκα!

Ως παράδειγμα ανέφερε έρευνα για τα χαρακτηριστικά ενός νέου επιχειρηματία στην οποία καταδεικνύεται ότι το βασικότερο είναι ένα «μικρό μαξιλάρι», μία μικρή περιουσία, ένα κομπόδεμα που θα του επιτρέψει να συντηρηθεί έως ότου ανθίσει η καινοτομία του.

Ποιες προϋποθέσεις όμως λείπουν από την Ελλάδα για την ανάπτυξη καινοτόμας επιχειρηματικότητας; Η αδυναμία απολύσεων ακόμα και όταν οι επιχειρήσεις έχουν σημαντικούς λόγους να το κάνουν, η απουσία συγκέντρωσης κεφαλαίου ώστε να υπάρχει διαθέσιμο κεφαλαίο για επένδυση στην καινοτομία, οι αβέβαιοι θεσμοί όπως η φορολογία και η ύπαρξη περιορισμών στην ανάπτυξη της οικονομίας.

Την «τεχνολογική ανεργία» με την ανάπτυξη της τεχνητής ευφυίας, θεωρεί ο ομιλητής σημαντικό ζήτημα για τις καινοτόμες οικονομίες, ένα θέμα για το οποίο απαιτείται πολύ περισσότερη βιβλιογραφία για να καλυφθεί έστω μερικώς.

Ο Κώστας Αναγνωστόπουλος αναρωτήθηκε αρχικά για το ποιος είναι ο Έντμουντ Φελπς, «είναι δεξιός; αριστερός; σοσιαλιστής;», ένα ερώτημα που πηγάζει από τις θέσεις του συγγραφέα διότι δεν μπορεί να χαρακτηριστεί ξεκάθαρα και αυτό ίσως είναι ο λόγος που η Σουηδική Ακαδημία άργησε τόσο πολύ να του απονείμει το Νόμπελ οικονομικών το 2006.

«Σε τι συνίσταται το έργο του Φελπς;», αναρωτήθηκε πάλι ο ομιλητής και σημείωσε ότι πυρήνας του ερευνητικού του έργου είναι η πεποίθηση ότι οι σύγχρονες νεωτεριστικές οικονομίες πρέπει να προσεγγιστούν ως δημιουργική κοινωνική διεργασία στην οποία κεντρικό ρόλο έχει έχει η καινοτομία και η επιχειρηματικότητα, ειδάλλως θα παραμένουν ακατανόητες οι μεγάλες διακυμάνσεις στις οποίες υπόκειται ο καπιταλισμός.

Εξίσου σημαντικό ζήτημα στη σκέψη του συγγραφέα είναι η «οικονομική δικαιοσύνη», ζήτημα με το οποίο έχει ασχοληθεί εκτενώς στο παρελθόν και αυτή η διπλή έγνοια του Φελπς, η κατανόηση των σύγχρονων οικονομιών και η βελτίωση της κοινωνίας προς την κατεύθυνση της ελευθερίας και της ποιότητας ζωής, διαπερνά το βιβλίο του.

«Είναι βιβλίο οικονομικών; Οικονομικής ιστορίας; Οικονομικά της ανάπτυξης; Οικονομική της καινοτομίας; ή πρόκειται για ένα σύγχρονο πλούτο των εθνών;», έθεσε τα ερωτήματα ο ομιλητής και συνέχισε αναλογιζόμενος το φαινόμενο, σε ένα βιβλίο οικονομικών να έχουν κεντρικό ρόλο μη οικονομικές έννοιες όπως «συμπερίληψη», «ζεύξη», «αυτοπραγμάτωση», «αυτοσεβασμός», «αυτοέκφραση», «δημιουργικότητα», «ζωτικότητα», προσωπική πρόοδος και ακμαιότητα», αλλά και να παρελαύνουν και μη οικονομολόγοι συγγραφείς, «Αριστοτέλης», «Χιουμ», «Βολταίρος», «Τζων Ντιούι», «Ουίλιαμ Τζέιμς» «Τζο Ρολς», «Αβραάμ Μάσλου», «Σαίξπηρ», «Θερβάντες»…

«Παρόλο που αυτές οι αναφορές στην φιλοσοφία και τη λογοτεχνία φαίνονται δυσεξήγητες, δεν είναι» , σχολίασε ο ομιλητής δεδομένου του ερωτήματος που θέτει ο συγγραφέας και της απάντησης που κομίζει. Προσπαθεί να ερμηνεύσει το ιστορικά πρωτοφανές γεγονός της οικονομικής μεγέθυνσης που παρατηρήθηκε στις ΗΠΑ από τον 19ο αιώνα και εντεύθεν, πρωτοφανές με δεδομένο ότι για αιώνες το βιοτικό επίπεδο παρέμενε στάσιμο.

Ως κεντρικό συμπέρασμα στο βιβλίο, ο ομιλητής θεωρεί το ότι η νεωτεριστική οικονομία αποδεικνύεται ανώτερη και σε ότι αφορά την ατομική άνθηση όσο και την κοινωνική δικαιοσύνη. Ο συγγραφέας διαπιστώνει όμως και έντονα σημάδια κόπωσης τα οποία οφείλονται στους χαμηλούς ρυθμούς παραγωγικότητας, λόγω της επιρροής αυτών των οικονομιών από το «κορπορατικό» πνεύμα και την «παραδοσιοκρατία» και αν θέλουν οι οικονομίες αυτές να επανακτήσουν τον δυναμισμό τους, πρέπει να απωθήσουν αυτές τις συντηρητικές αντιλήψεις.

Καθοριστικό παράγοντα της δημιουργίας των σύγχρονων οικονομικών ο συγγραφέας θεωρεί την καινοτομία, «η ταχεία ανάπτυξη κατέστη δυνατή όταν ο άνθρωπος εφηύρε τη μέθοδο της εφεύρεσης», γράφει χαρακτηριστικά.

Αυτό το πνεύμα δεν ενέχει αγάπη για το ρίσκο, σημειώνει ο συγγραφέας, θεωρεί την προοπτική των μη προβλεπόμενων συνεπειών του ταξιδιού στο άγνωστο, ως πολύτιμο κομμάτι της εμπειρίας και όχι ως μειονέκτημα, η αυτοανακάλυψη και η προσωπική εξέλιξη είναι σημαντικές αξίες της ζωτικότητας.

Πάνω σε αυτή την κουλτούρα εδράστηκε ο δυναμισμός των σύγχρονων οικονομιών κατά το συγγραφέα και ως δυναμισμό ορίζει την επιθυμία και ικανότητα για καινοτομία ανεξάρτητα από τις συνθήκες και τα εμπόδια.

Η καινοτομία δεν διαφέρει από την επιστημονική και καλλιτεχνική δημιουργία.

Ως κουλτούρα της καινοτομίας ορίζει τον πειραματισμό, τη διερεύνηση, την ανακάλυψη, την επινόηση, τη φαντασία, την επίλυση προβλημάτων, και ως πεμπτουσία του οικονομικού δυναμισμού, τη γοητεία του καινούργιου η οποία εξελίχτηκε σε μαζική φρενίτιδα σαρώνοντας αρτηριοσκληρωτικούς θεσμούς και αντιλήψεις δημιουργώντας την «καλή οικονομία», αυτή που προσφέρει τις δυνατότητες για την καλή ζωή, «η καινοτομία δεν διαφέρει από την επιστημονική και καλλιτεχνική δημιουργία», σχολίασε ο ομιλητής.

Στις σύγχρονες οικονομίες μεγάλο τμήμα του πληθυσμού ακμάζει, όχι όμως όλοι.

«Στις σύγχρονες οικονομίες μεγάλο τμήμα του πληθυσμού ακμάζει, όχι όμως όλοι», συμπεραίνει ο συγγραφέας στο βιβλίο του, όπως «ανεργία» δεν σημαίνει ότι όλοι είναι άνεργοι, και διαχωρίζει τη θέση του απ’ όσους πιστεύουν ότι η ατομική ακμαιότητα, υλική και ψυχική, συναρτάται με τη μεγιστοποίηση του διαθέσιμου ελεύθερου χρόνου, τη βασική συνιστώσα της «ουτοπίας της αριστεράς». Η ανάπαυση και η διασκέδαση δεν μπορεί να θεωρούνται αυτοσκοπός αλλά ως αναγκαία ανάπαυλα για την επιστροφή στη δημιουργική ζωή, «η παραγωγή μετράει, όχι η ληθαργική κατανάλωση».

Η παραγωγή μετράει, όχι η ληθαργική κατανάλωση.

Ο συγγραφέας εστιάζει στον κορπορατισμό θεωρώντας τον «μέγιστη αρρώστια», στοχεύοντας τα πυρά του προς αυτή την κατεύθυνση.

Ο διευθυντής της Innovathens, Αντώνης Οικονόμου, ως οικοδεσπότης της εκδήλωσης, σύστησε ανεπιφύλακτα την επίσκεψη στην έκθεση «160 χρόνια made in Greece. Βιομηχανία, πρωτοπορία, καινοτομία», 1860-1975, που φιλοξενείται στην Τεχνόπολη Δήμου Αθηναίων και το Βιομηχανικό Μουσείο Φωταερίου.

Συνέδεσε τη βιωματική του εμπειρία από την Innovathens με το βιβλίο του Φελπς, την καινοτομία και το μέλλον. «Κέντημα» χαρακτήρισε το βιβλίο το οποίο ξεφεύγει από τα τετριμμένα και ανοίγει προοπτικές. «Ο νεωτεριστικός καπιταλισμός ήταν το καλύτερο σύστημα στην ανάπτυξη της ανθρώπινης ιστορίας που βασίστηκε στην καινοτομία και τη δημιουργικότητα», είπε ο ομιλητής.

Περίτεχνα και βαθυστόχαστα κινείται ο συγγραφέας μεταξύ μικρο- και μακρο-οικονομίας, τη φιλοσοφία, την κοινωνιολογία και την οικονομική ιστορία, το φιλελευθερισμό και την ουτοπία, διατυπώνοντας ένα σχήμα, ένα όραμα που ξεκινάει από τη βάση, από τα θεμέλια, και κατά την υλοποίησή του θα δίνει χαρά στους συντελεστές του.

Καπιταλισμός = Ατομική ιδιοκτησία των μέσων παραγωγής + δημιουργικότητα και καινοτομία.

Συνέχισε αναφερόμενος σε σχετικά αποφθέγματα προσωπικοτήτων της ιστορίας, Ρούσβελτ, Αριστοτέλης, Χιουμ, Σμιθ, που συνηγορούν στις απόψεις που διατυπώνει ο συγγραφέας στο βιβλίο του. Συνέχισε με αναφορές σε έννοιες που ξεκαθαρίζονται στο βιβλίο, όπως ο καπιταλισμός, στον ορισμό του οποίου συγκαταλέγει πλέον και τη διάσταση της καινοτομίας, «ατομική ιδιοκτησία των μέσων παραγωγής + δημιουργικότητα και καινοτομία», γράφει συγκεκριμένα.

Δεν θεωρεί ο συγγραφέας χρήσιμο δείκτη δυναμισμού το ρυθμό ανάπτυξης και θεωρεί τον καπιταλισμό ως ένα «απέραντο φυτώριο φαντασίας». Παρόλο που ο ομιλητής θεωρεί το βιβλίο ως «παιάνα» του καπιταλισμού, δεν το χαρακτηρίζει αισιόδοξο.

Συνέχισε περιγράφοντας τις αιτίες της κάμψης του καπιταλισμού συμπληρώνοντας τις «κατά Φελπς» αιτιάσεις, την απώλεια δυναμισμού και τον νεο-συντεχνιασμό, χαρακτηριστικά με τα οποία οδηγούμαστε σε μία παγωμένη κατάσταση πραγμάτων. «Οι ασκούμενες οικονομικές πολιτικές δεν είναι απλώς υλικά εργαλεία, αντικατοπτρίζουν την κουλτούρα της κοινωνίας» είπε ο κος Οικονόμου και σημείωσε ότι όλες οι αρχές όπως, «ο εαυτός μου, ετοιμότητα να αποδέχομαι τις αλλαγές, επιθυμία του ανταγωνισμού, ανάληψη πρωτοβουλίας, βούληση να αφιερώνομαι, όλα τα εμπόδια είναι καλοδεχούμενα», βρίσκονται σε υποχώρηση.

Αναφέρθηκε στη συνέχεια στη θέση του Φελπς για την ανάγκη να αναλαμβάνουν κυβερνητικές θέσεις άνθρωποι με επιχειρηματική εμπειρία, στην αλλαγή του τραπεζικού συστήματος, τη δημιουργία μικρότερων σχημάτων, την αξία ανάληψης ρίσκου, «η οικονομική ελευθερία δεν είναι πανάκεια και δεν σχετίζεται με την μείωση των φόρων, δεν κάνουν καλό στο δυναμισμό όλες οι ελευθερίες», σημείωσε.

«Τι σημαίνει μαζική άνθηση; Καινοτομία από τα κάτω;», αναρωτήθηκε ο ομιλητής και σημείωσε ότι δεν δίνονται σαφείς, ρητές απαντήσεις σε τέτοιους προβληματισμούς. Ερωτήματα κατέθεσε και ο ίδιος για να προκύψει ένας προβληματισμός.

«Αντικατάσταση θέσεων εργασίας μέσω του εκσυγχρονισμού των μεθόδων παραγωγής σε αντίστιξη με τη δυνατότητα παραγωγής νέων προϊόντων και μεθόδων παραγωγής», «Μπορεί η επιχειρηματικότητα να αντικαταστήσει την κλασική μισθωτή εργασία;», «Ποιες είναι οι δυνατότητες ανάπτυξης της δημιουργικότητας από τα κάτω;», «Πως περνάμε από την έρευνα στην υλοποίηση;», «Κρατικές ή ιδιωτικές οι επενδύσεις στην έρευνα και ανάπτυξη;», «Πως ενισχύουμε και ενθαρρύνουμε την καινοτομία;», «Τι συνέργειες μπορούν να υπάρξουν μεταξύ δημοσίου και ιδιωτών;», «Πως μπορεί να εμπλακεί η κοινωνική επιχειρηματικότητα;», είναι τα ερωτήματα που έθεσε ο ομιλητής συνδυάζοντάς τα με στατιστικά στοιχεία πρακτικών σε διάφορες χώρες.

Ο συγγραφέας διαπιστώνει ότι ο σύγχρονος καπιταλισμός αρχίζει να φθείρεται από τη δεκαετία του ’70 αποδίδοντας το φαινόμενο στο αδυνάτισμα των αξιών του συστήματος, το οποίο θεωρεί βασικό στοιχείο της αιτιακής αλυσίδας.

Τέλος, χαρακτήρισε πλούσιο σε ιδέες, καινοτομικές ιδέες και αναφορές το βιβλίο και αξίζει να παλέψει κανείς για την προοπτική που παρουσιάζει.

Πού οφείλεται το πρωτοφανές γεγονός της ραγδαίας οικονομικής ανάπτυξης η οποία παρατηρήθηκε στις ΗΠΑ και σε ευρωπαϊκές χώρες από τον 19ο αιώνα και μετά; Και πού οφείλονται τα σημάδια κόπωσης τα οποία εμφανίζουν οι οικονομίες αυτές την τελευταία πεντηκονταετία;

Η απάντηση στα δύο αυτά ερωτήματα του νομπελίστα οικονομολόγου Έντμουντ Φελπς στο “Πρόοδος για όλους” είναι καινοφανής και προκλητική. Ο δυναμισμός των δυτικών κοινωνιών οφείλεται πρωτίστως στο μαζικό πνεύμα καινοτομίας – επινόηση ή βελτίωση νέων προϊόντων και νέων παραγωγικών διεργασιών – που εμπότισε εκατομμύρια ανθρώπους, και όχι μόνον σε κάποιους οραματιστές επιχειρηματίες. Η επιδίωξη υλικής ευημερίας και η πεποίθηση ότι το «ευ ζην» απορρέει από τη δημιουργία και την αντιμετώπιση των προκλήσεων τροφοδότησαν το καινοτομικό πνεύμα.

Η κάμψη του δυναμισμού αυτών των κοινωνιών από τη δεκαετία του 1960 και μετά οφείλεται στη διάβρωσή τους από το κορπορατιστικό πνεύμα και την παραδοσιοκρατία. Εάν θέλουν να ανακτήσουν τον δυναμισμό τους, οι οικονομίες θα πρέπει να απωθήσουν αυτές τις συντηρητικές αντιλήψεις, που επανεμφανίστηκαν επιθετικά τις τελευταίες δεκαετίες υπό τον μανδύα του αριστερού και δεξιού λαϊκισμού και τις καθηλώνουν σε στασιμότητα.

Η “Πρόοδος για όλους” είναι ουσιαστικής σημασίας για όσους ενδιαφέρονται, πρακτικά και θεωρητικά, να κατανοήσουν τις πηγές της ευημερίας και τις προοπτικές των δυτικών κοινωνιών, και ειδικότερα της καταδυναστευμένης από τον κρατισμό και κορπορατισμό χώρα μας.

The post Έντμουντ Φελπς, «Πρόοδος για όλους» appeared first on Streamia.gr | Live Streaming Greece - Video Production - Event Management.